0comments

Το φάρμακό σου η τροφή σου…

Γράφει η Χαρά Κουτρολού

 

….και η τροφή σου το φάρμακό σου υποστήριζε ο αρχαίος Έλληνας γιατρός Ιπποκράτης, δίνοντας έμφαση στις θεραπευτικές ιδιότητες της τροφής. Όλο και περισσότερες έρευνες επιβεβαιώνουν πως η διατροφή δεν είναι απαραίτητη μόνο για την πρόληψη σοβαρών νοσημάτων, αλλά κατέχει κύριο ρόλο στο θεραπευτικό σχήμα αντιμετώπισής τους.

 

Καρδιαγγειακά νοσήματα

 

Ο περιορισμός του κόκκινου κρέατος, η μείωση των κορεσμένων λιπαρών, των τηγανητών, του αλατιού, η αύξηση των φυτικών ινών, των φρούτων και λαχανικών στη διατροφή φαίνεται ότι  μειώνουν κατά 40% τον κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα. Σε αυτό το στόχο η τακτική άσκηση σε μέτρια ένταση (30 λεπτά 5-7 μέρες την εβδομάδα), η διακοπή του καπνίσματος και η κατανάλωση αλκοόλ με μέτρο είναι απαραίτητη.

 

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2

 

Ειδικά στα πρώτα στάδια της νόσου, η απώλεια βάρους, η μείωση του κορεσμένου λίπους, των απλών σακχάρων (ζάχαρη, μέλι), του αλατιού, η αύξηση της κατανάλωσης προϊόντων ολικής άλεσης, η κατανομή των υδατανθράκων (ψωμί, ζυμαρικά, πατάτα, ρύζι, γάλα, γιαούρτι, φρούτα, όσπρια) σε μικρά και συχνά γεύματα και η τακτική άσκηση, είναι δυνατόν να επαναφέρουν τα επίπεδα σακχάρου σε φυσιολογικά επίπεδα και να καθυστερήσουν ακόμη και για χρόνια τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής.

 

Αρτηριακή υπέρταση

 

Η απώλεια βάρους, η μείωση του αλατιού και του αλκοόλ, η διακοπή του καπνίσματος και η τακτική άσκηση μπορούν να ρυθμίσουν έναν ασθενή που δεν είναι ακόμα σε αγωγή, αλλά και να συντελέσουν στη μείωση της δοσολογίας του φαρμάκου σε άλλες περιπτώσεις. Τυριά, αλλαντικά, παστά, ελιές, μουστάρδα, τουρσιά, καπνιστά, ξηροί καρποί (αλατισμένοι), πατατάκια, βούτυρο και βιομηχανοποιημένα προϊόντα, όπως μπισκότα, κρουασάν κ.ά. αποτελούν κρυφές πηγές νατρίου (και επομένως αλατιού) και πρέπει να αποφεύγονται, όπως φυσικά και η προσθήκη αλατιού στο φαγητό. Αντίθετα, τα φρούτα και τα λαχανικά που αποτελούν πλούσιες πηγές καλίου, πρέπει να καταναλώνονται επαρκώς (4-5 μερίδες από το καθένα ημερησίως).

 

Καρκίνος παχέος εντέρου

 

Είναι η δεύτερη πιο συχνή μορφή καρκίνου σε άντρες και γυναίκες. Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η κατανάλωση 50 γρ. επεξεργασμένου κρέατος την ημέρα αυξάνει τον κίνδυνο για εμφάνιση ορθοκολικού καρκίνου κατά 18%. Αντίθετα, η διατροφή χαμηλή σε κορεσμένα λίπη και αλάτι, με προϊόντα ολικής άλεσης, με τροφές που περιέχουν προβιοτικά (γιαούρτι, κεφίρ, ψωμί με προζύμι κ.ά.), με φρούτα και πολλά λαχανικά, βοηθάει την πρόληψη αλλά και την αποκατάσταση της υγείας σε έναν χειρουργημένο ασθενή.

 

Κοιλιοκάκη

 

Είναι η δυσανεξία στη γλουτένη, μια πρωτεΐνη που βρίσκεται στα σιτηρά και είναι υπεύθυνη για τις πολλαπλές διάρροιες, την αναιμία και τις αλλοιώσεις στο βλεννογόνο του εντέρου του ασθενούς. Για να επανέλθει το έντερο στη φυσιολογική λειτουργία του είναι απαραίτητη η δίαιτα ελεύθερης γλουτένης, η οποία όμως βρίσκεται σε πάρα πολλά τρόφιμα, όπως σιτάρι, σίκαλη, κριθάρι, βρώμη, σε συστατικά παρασκευής πολλών καθημερινών τροφίμων, όπως το ψωμί, τα δημητριακά πρωινού, τα ζυμαρικά, η πίτσα, οι διάφορες ζύμες, το κέικ, τα μπισκότα. Υπάρχει επίσης στο αλεύρι, τις σάλτσες και σε μερικά προϊόντα κρέατος, όπως τα λουκάνικα. Το ρύζι, οι πατάτες και το καλαμπόκι δεν περιέχουν γλουτένη, ενώ πλέον κυκλοφορούν πολλά ειδικά προϊόντα χωρίς γλουτένη (όπως ψωμί, ζυμαρικά, αλλαντικά κ.ά.).

Επομένως, η τροφή δεν είναι μόνο απόλαυση ή θερμίδες, αλλά άμεσα συνδεδεμένη με την υγεία. Τα χιλιάδες παραδείγματα ασθενών που άλλαξαν τις διατροφικές τους συνήθειες και κατάφεραν να βελτιώσουν τις αιματολογικές τους εξετάσεις, να μειώσουν ή και να διακόψουν τη φαρμακευτική τους αγωγή (μετά από προτροπή του γιατρού τους), αλλά και να έχουν εντυπωσιακή πορεία ανάρρωσης μετά από σοβαρά προβλήματα υγείας, έρχονται να επιβεβαιώσουν πόσο απαραίτητη είναι η ισορροπημένη διατροφή, καθώς και η τακτική άσκηση στην απόκτηση αλλά και διατήρηση σωματικής και πνευματικής υγείας.

 

0comments

Ακράτεια ούρων και Φυσικοθεραπεία. Πρόληψη και Θεραπεία

Τάκας Δημήτριος

Φυσικοθεραπευτής

Η ακράτεια αναφέρεται στην σταδιακή μείωση του ελέγχου της ουροδόχου κύστης που έχει ως αποτέλεσμα την ακούσια απώλεια ούρων. Δεν  αναφερόμαστε σε νόσο, αλλά σ’ ένα σύμπτωμα που προκύπτει από μια ή περισσότερες διαταραχές του ουροποιητικού συστήματος. Επηρεάζονται οι γυναίκες περισσότερο από τους άνδρες, με συχνότητα εμφάνισης μεγάλη ανεξαρτήτως ηλικίας.

Οι πιο συχνοί τύποι ακράτειας είναι:

Ακράτεια από προσπάθεια: Ακούσια απώλεια ούρων μετά από σήκωμα βάρους, βήξιμο, φτέρνισμα, γέλιο κτλ.

Ακράτεια επιτακτικού τύπου: Αιφνίδια και έντονη ανάγκη για ούρηση που έχει ως αποτέλεσμα την ακούσια απώλεια ούρων.

Ακράτεια μικτού τύπου: Ο συνδυασμός των ανωτέρω αναφορών.

Συμπτώματα ακράτειας παρουσιάζουν οι γυναίκες κατά την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και την εμμηνόπαυση. Στην εγκυμοσύνη λόγω της φόρτισης και της πίεσης που δέχεται το πυελικό έδαφος κατά την κύηση, αυτό διατείνεται, χαλαρώνει και ενίοτε τραυματίζεται.

Κατά την εμμηνόπαυση, η γενικότερη χαλάρωση του μυϊκού συστήματος λόγω των ορμονικών αλλαγών αφορά και τους μυς του πυελικού εδάφους. Με αποτέλεσμα η αδυναμία σωστής σύσπασης των μυών του πυελικού εδάφους να εμφανίζει ακράτεια ούρων.

Στους άνδρες τα φαινόμενα ακράτειας συσχετίζονται με την λειτουργία του προστάτη ή μετά από προστατεκτομή.

Η Φυσικοθεραπεία, ως μη επεμβατική επιλογή, θεωρείται παγκοσμίως ως πρώτη επιλογή θεραπείας της ακράτειας ούρων. Στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει σιγά-σιγά να εμπεδώνεται η φυσικοθεραπευτική προσέγγιση του θέματος. Η International Continence Society (ICS) και η International Organization of Physical Therapists in Women’s Health (IOPTWH) ορίζουν την φυσικοθεραπεία ως αναπόσπαστο τμήμα της πρόληψης και αποκατάστασης των συμπτωμάτων ακράτειας μέσω της ενδυνάμωσης των μυών του πυελικού εδάφους δια  των ειδικών ασκήσεων Kegel’s.

Οι ασκήσεις Kegel’s οφείλουν το όνομά τους στον ιατρό Arnold Kegel. Είναι ένα πρόγραμμα ασκήσεων που αφορούν τους μυς του πυελικού εδάφους και στόχο έχουν την επανεκπαίδευση των μυών. Είναι κατάλληλες τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες. Το πυελικό έδαφος βρίσκεται στην βάση της λεκάνης και αποτελείται από μια ομάδα μυών που συνεργάζονται μεταξύ τους και σχηματίζουν όλοι μαζί μια «αιώρα» πάνω στην οποία κάθονται η ουροδόχος κύστη, η μήτρα (στις γυναίκες) και το έντερο. Η λειτουργία των μυών του πυελικού εδάφους θυμίζει ένα ελαστικό δίχτυ μέσα από το οποίο διέρχονται οι αντίστοιχες οπές της ουρήθρας, ο κόλπος (στις γυναίκες) και ο πρωκτός.

Η σύσπαση των μυών έχει άμεση σχέση με το κλείσιμό τους. Αποτέλεσμα αυτής της σύσπασης είναι και ο έλεγχος των συμπτωμάτων ακράτειας. Είναι η περιοχή που αισθανόμαστε όταν θέλουμε να ουρήσουμε και «σφιγγόμαστε» για να κρατηθούμε έως να πάμε στην τουαλέτα. Γνωρίζοντας ότι το πυελικό έδαφος αποτελείται από μυϊκό ιστό έχει την δυνατότητα να ενδυναμώσει μέσω της άσκησης. Η έρευνα απέδειξε ότι η ενδυνάμωση των μυών του πυελικού εδάφους είναι κλινικά αποτελεσματική, προφυλάσσει, αλλά και θεραπεύει έως το 70% των περιπτώσεων.

Με την επίβλεψη και την καθοδήγηση του φυσικοθεραπευτή ο/η ασθενής θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει τις συγκεκριμένες μυϊκές ομάδες που χρήζουν ενδυνάμωσης, να τις εκτελέσει σωστά και να επιβλέπει την πρόοδο, τον ρυθμό και την αυξανομένη ένταση των ασκήσεων. Οι ασθενείς εκπαιδεύονται ώστε οι ασκήσεις να εκτελούνται στο σπίτι με παράλληλη παρακολούθηση και αξιολόγηση της προόδου στο φυσικοθεραπευτήριο.

0comments

Η Φυσικοθεραπευτική φροντίδα των Μουσικών

Τάκας Δημήτριος & Τάκας Θεόδωρος

 

Όπως οι αθλητές κάθε αθλήματος και επιπέδου χρήζουν φυσιοθεραπευτικής φροντίδας, έτσι και ένας άλλος μεγάλος πληθυσμός, αυτός των Μουσικών, χρήζει εξειδικευμένης φυσικοθεραπευτικής βοήθειας.

Η παραγωγή του τέλειου ήχου  είναι ο πραγματικός  μοχλός  της κίνησης του μουσικού, ο οποίος όμως για να είναι τέλειος εμπλουτίζεται με το συναίσθημα και την μουσικολογική προσωπικότητα του κάθε μουσικού. Από αυτά τα στοιχεία άμεσα συμπεραίνουμε ότι στην απόδοση μιας παρτιτούρας συνδυάζεται η ενεργοποίηση του μυοσκελετικού συστήματος με αλληλεπίδραση του  συναισθηματικού, πνευματικού και  ψυχολογικού κόσμου του μουσικού.

Η σημασία της στάσης σώματος

 Η σωστή στάση σώματος δομημένη με την λειτουργία των ιδιοδεκτικών υποδοχέων τοποθετεί κάθε σωματικό στοιχείο σε μια τέλεια ισορροπία. Αυτή η ισορροπία διατηρείται ελεύθερα από μια  ελάχιστη μυϊκή δραστηριότητα στους σταθεροποιητικούς μυς. Η τοποθέτηση της κεφαλής έχει ένα σημαντικό ρόλο για την διαχείριση αυτής της ισορροπίας τόσο στην σωστή τοποθέτηση του σκελετού όσο και στην διαχείριση του μυϊκού τόνου στην κίνηση. Η δυναμική της ωμικής ζώνης ουσιαστικά προσδιορίζει την σταθερότητα και την δυναμική της κίνησης.

 Η λειτουργική φυσιολογία της ωμικής ζώνης

 Η προβολή του άνω άκρου προς το μουσικό όργανο προκαλεί την επιμήκυνση του μεσοδιαστήματος ανάμεσα στις δυο ωμοπλάτες και την μετακίνηση της κλείδας ελαφρώς προς τα εμπρός. Με αυτόν τον τρόπο προσανατολίζεται σε νέα θέση η ωμογλήνη. Η τελευταία είναι ουσιαστική για την οργάνωση του μυϊκού έργου γύρω από την άρθρωση του ώμου. Η σωστή τοποθέτηση της ρώγας του δακτύλου υπόκειται στα αποτελέσματα της προβολής του άνω άκρου πάνω στο μουσικό όργανο, διαμέσου των στροφέων μυών διά του άξονα μέσα στην ωμογλήνη.

Η αρχιτεκτονική του χεριού συγκρατείται από έναν καρπό χαλαρό και δυνατό, διατηρώντας τα ανατομικά τόξα του χεριού, κινητοποιεί και κατευθύνει τα δάκτυλα, ταυτόχρονα αφήνοντας μια μεγάλη ελευθερία κίνησης και την καλύτερη σταθερότητα. Η χρήση των ομάδων των ραχιαίων μεσόστεων μυών και παλαμιαίων μεσόστεων μυών ρυθμίζει την λειτουργικότητα του χεριού που μεταμορφώνεται στις ανάγκες της καλλιτεχνικής απόδοσης του μουσικού κομματιού.

Τα λειτουργικά προβλήματα του μουσικού

Η κύρια αιτία είναι η υπερβολική επανάληψη συγκεκριμένων κινήσεων, η δυσκολία του ρεπερτορίου και οι μακρόχρονες στάσεις σε θέση καθιστή ή όρθια δεσμευμένη στην χρήση του συγκεκριμένου μουσικού οργάνου.

Τα περισσότερα λειτουργικά προβλήματα που συναντάμε στον μουσικό πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από την έλλειψη σεβασμού της φυσιολογικής λειτουργικότητας του άνω άκρου στην ολότητά του και κυρίως στην λάθος λειτουργία της ωμικής ζώνης.

Οι συχνότερες λειτουργικές παθήσεις

1.Το σύνδρομο υπέρχρησης επιφέρει διαλειμματική κόπωση και ερεθισμό των μυοτενόντιων  ανατομικών στοιχείων.

2.Το σύνδρομο της υπερκόπωσης προκαλεί μια αίσθηση έντονης κόπωσης με την αδυναμία να ξαναοργανωθεί ένας μυϊκός ρυθμός.

3.Το σύνδρομο της αγγειο-νευρικής συμπίεσης, η τοποθέτηση του μουσικού οργάνου και η κακή σωματική στάση είναι η αιτία αυτών των συμπιέσεων σε διάφορα επίπεδα του άνω άκρου.

4.Οι μυϊκές δυστονίες είναι πολύ σοβαρή πάθηση που χαρακτηρίζεται από την ανικανότητα χειρισμού ενός δακτύλου ή ακόμα του χεριού.

Φυσικοθεραπευτική αγωγή

 Η θεραπεία των βασικών αιτιών βασίζεται σε μια λεπτομερή μυϊκή αξιολόγηση, η οποία θα μας εμφανίσει τις ανισορροπίες του λειτουργικού μυϊκού τόνου κατά την διάρκεια της εκτέλεσης. Η αξιολόγηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων θα φανερώσει την χρήση του άνω άκρου στα φυσιολογικά όρια, αλλά και επίσης την δυνατότητα διφορούμενης κίνησης της μιας άρθρωσης από την άλλη.

Ο στόχος της επέμβασής μας είναι να αποκαταστήσουμε μια σωστή σωματική στάση, αλλά επίσης να αποκατασταθεί η ισορροπία του μυϊκού έργου πάνω στο μουσικό όργανο, κυρίως με έναν σωστό συγχρονισμό μεταξύ αγωνιστών και ανταγωνιστών μυϊκών ομάδων.

Παρατηρούμε συχνά μια στάση και μια κίνηση επαγγελματικά εύθραυστη, διότι η τεχνική δεν είναι δομημένη επάνω σε βάσεις φυσιολογικής συμπεριφοράς. Ο μουσικός πρέπει να ξαναβρεί μια κινησιολογία ευσυνείδητα προγραμματισμένη, με την βοήθεια ειδικών ασκήσεων εκτός μουσικού οργάνου και με μια εργονομική επανατοποθέτηση του άνω άκρου επί του μουσικού οργάνου.

Υ.Γ.

Ο Φυσικοθεραπευτής Δημήτριος Τάκας συνεργάζεται τα τελευταία 15 χρόνια με το Τμήμα χεριού της ΕΕΕΦ, της οποίας ήταν ο εμπνευστής όσον αφορά τη δημιουργία της. Η Ελληνική Επιστημονική Εταιρεία Φυσικοθεραπείας (ΕΕΕΦ)  διοργανώνει σεμινάρια με θέμα «Το χέρι του μουσικού» με διδάσκοντα τον Γάλλο  καθηγητή Philippe Chamagne, και είναι υπεύθυνος της επιμέλειας και της διερμηνείας του σεμιναρίου.

0comments

Κρουστικός Υπέρηχος -Shock Wave

Τάκας Δημήτριος & Τάκας Θεόδωρος

Φυσικοθεραπευτές

Στην φαρέτρα  του εξοπλισμού ενός σύγχρονου φυσικοθεραπευτηρίου  έχει προστεθεί εδώ και χρόνια ο κρουστικός υπέρηχος – Shock Wave. Προσωπικά εφαρμόζω τον κρουστικό υπέρηχο τα τελευταία 10  χρόνια με σαφή και θετικά αποτελέσματα στις παθήσεις που χρήζουν την εφαρμογή του.

Είναι μια αναίμακτη, μη επεμβατική θεραπεία με άμεσα και μακροχρόνια αποτελέσματα που έχουν επιβεβαιωθεί από πολλές επιστημονικές μελέτες. Πρόκειται για εφαρμογή της – επί χρόνια – δοκιμασμένης μεθόδου της εξωσωματικής λιθοτριψίας στον τομέα της φυσικοθεραπείας και της αποκατάστασης.

Ο κρουστικός υπέρηχος είναι μια μέθοδος θεραπείας, η οποία διοχετεύει ενεργειακά κρουστικά ωστικά  κύματα σε συγκεκριμένους ιστούς του σώματος, με αποτέλεσμα την αύξηση της αιματικής ροής και του μεταβολισμού στην προσβεβλημένη περιοχή. O τρόπος δράσης των κρουστικών κυμάτων είναι η μετατροπή μιας χρόνιας φλεγμονώδους διαδικασίας όπως η τενοντίτιδα, σε οξεία όπου ο οργανισμός είναι ικανός να θεραπεύσει. Ο οργανισμός απαντά με την αύξηση της αιματικής κυκλοφορίας και του μεταβολισμού στην προσβεβλημένη περιοχή, οι οποίες με την σειρά τους ενεργοποιούν την διαδικασία αυτο-επούλωσης του οργανισμού. Τα κρουστικά κύματα διαλύουν τα στοιχεία της φλεγμονής και της επασβέστωσης. Τα κρουστικά κύματα έχουν ως πλεονεκτήματα να ανακουφίζουν άμεσα από τους πόνους και να μην εμφανίζουν ανεπιθύμητες ενέργειες

Οι παθήσεις που συνήθως εφαρμόζουμε κρουστικούς υπέρηχους είναι:

  • Ασβεστοποιός τενοντίτιδα ώμου
  • Τενοντίτιδα ώμου
  • Επικονδυλίτιδα (tennis – golfers’ elbow)
  • Τροχαντηρίτιδα
  • Τενοντίτιδα επιγονατιδικού τένοντα
  • Τενοντίτιδα οπισθίων μηριαίων (χήνειος πόδας)
  • Σύνδρομο πρόσθιου – οπίσθιου κνημιαίου (shin splint)
  • Τενοντίτιδα αχίλλειου τένοντα
  • Άκανθα πτέρνας
  • Πελματιαία απονευρωσίτιδα
  • Επώδυνοι μυϊκοί σπασμοί (trigger points)
  • Κυτταρίτιδα
- Επούλωση ελκών (διαβητικό πόδι).

 

Αντενδείξεις

 

  • Διαταραχές της πήξης του αίματος.
  • Λήψη ιατρικών σκευασμάτων που επηρεάζουν την πήξη του αίματος.
  • Οξεία φλεγμονή στην περιοχή που εφαρμόζεται η θεραπεία.
  • Όγκοι στην περιοχή που εφαρμόζεται η θεραπεία.
  • Κύηση.
  • Ιστός με αέριο (πνεύμονες) στην περιοχή εφαρμογής της θεραπείας.

 

Παρενέργειες

 

Έως σήμερα, κατά τη θεραπεία με κρουστικό υπέρηχο έχουν παρατηρηθεί οι παρακάτω παρενέργειες: Ερεθισμός, πετέχια, αιμάτωμα, οίδημα, πόνος. Οι παρενέργειες εξαφανίζονται σχετικά γρήγορα (μέσα σε 1-2 εβδομάδες).

0comments

Γλαύκωμα

Γράφει η ιατρός 

Ελένη Ζουμπούλη

Το γλαύκωμα αναφέρεται σε έναν αριθμό παθήσεων, οι οποίες οδηγούν σε βλάβη του οπτικού νεύρου στο σημείο που αυτό εξέρχεται από τον οφθαλμό με κατεύθυνση προς τον εγκέφαλο. Η βλάβη αυτή του οπτικού νεύρου, το οποίο είναι υπεύθυνο για τη μεταφορά εικόνων από το μάτι στον εγκέφαλο, έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και επίδραση στην όραση.

Αίτιο αυτής της νόσου είναι συνήθως η αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση (η πίεση μέσα στο μάτι). Η διαταραχή της ισορροπίας ανάμεσα στη παραγωγή και την αποχέτευση ενός υγρού (υδατοειδούς υγρού), που φυσιολογικά παράγεται στο εσωτερικό του οφθαλμού, οδηγεί στην αύξηση της ενδοφθάλμιας πίεση, η οποία είναι δυνατό να προκαλέσει βλάβη στο οπτικό νεύρο. Άλλες καταστάσεις που καθιστούν το οπτικό νεύρο ευπαθές, όπως η ανεπαρκής αιμάτωσή του, μπορούν επίσης να οδηγήσουν στην εμφάνιση του γλαυκώματος. Το γλαύκωμα μπορεί να είναι πρωτοπαθές, εάν δεν σχετίζεται με άλλες οφθαλμολογικές παθήσεις, ή δευτεροπαθές, εάν η ύπαρξή του συνδέεται με οφθαλμολογικές ή μη οφθαλμολογικές ασθένειες, που είναι δυνατό να οδηγήσουν σε αύξηση της ενδοφθάλμιας πίεσης. Στο σημείο αυτό θα γίνει αναφορά σε δύο κύρια είδη γλαυκώματος: το πρωτοπαθές γλαύκωμα ανοιχτής γωνίας και το πρωτοπαθές γλαύκωμα κλειστής γωνίας. Το πρωτοπαθές γλαύκωμα ανοιχτής γωνίας παρουσιάζεται σταδιακά και είναι επικίνδυνο, καθώς οι ασθενείς μπορεί να μην παρουσιάσουν κανένα σύμπτωμα μέχρι να εμφανιστεί σημαντική βλάβη στο οπτικό τους νεύρο και απώλεια του οπτικού τους πεδίου. Η απώλεια του οπτικού τους πεδίου συχνά δε γίνεται γρήγορα αντιληπτή, επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν και τα δύο τους μάτια για να δουν, οπότε το ένα συμπληρώνει την εικόνα για το άλλο και επειδή τα σκοτώματα, δηλαδή οι σκοτεινές περιοχές, δεν εμποδίζουν αρχικά την κεντρική, αλλά την περιφερική όραση. Το πρωτοπαθές γλαύκωμα κλειστής γωνίας εκδηλώνεται άμεσα με συμπτώματα, όπως πόνος, ναυτία, «σκληρό κόκκινο μάτι» και θόλωση της όρασης.

0comments

Προληπτικός οφθαλμολογικός έλεγχος στα παιδιά

Γράφει ο ιατρός

Μαρσέλος Ν. Ραλλίδης

Από τη γέννησή του κάθε παιδί μαθαίνει να βλέπει, όπως μαθαίνει να μιλάει και να περπατάει. Η όραση δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά αναπτύσσεται μέσα στα πρώτα χρόνια της ζωής.  Η περίοδος που ένα παιδί μαθαίνει να βλέπει, αρχίζει με την γέννησή του και ολοκληρώνεται στο 8ο με 10ο έτος της ζωής του. Αυτό σημαίνει ότι ένα πρόβλημα στο οπτικό σύστημα μπορεί να έχει μία μόνιμη και καθοριστική επίδραση στην όραση ενός παιδιού.

Ο προληπτικός οφθαλμολογικός έλεγχος των παιδιών έχει τεράστια αξία γιατί θα αναγνωρίσει παθολογικές καταστάσεις που μπορεί να έχουν σαν συνέπεια διά βίου προβλήματα όρασης και  σπανιότερα καταστάσεις που απειλούν ακόμη και την ζωή του παιδιού (κακοήθεις όγκοι του οφθαλμου όπως το ρετινοβλάστωμα).

Ποτέ δεν είναι νωρίς για ένα παιδί να εξεταστεί οφθαλμολογικά. Ακόμα και ένα νεογέννητο είναι δυνατό να εξεταστεί από εξειδικευμένο οφθαλμίατρο. Σε αντίθεση με την γενική πεποίθηση, η οφθαλμολογική εξέταση δεν απαιτεί την συνεργασία του παιδιού ή την ικανότητά του να διαβάσει γράμματα ή αριθμούς.

Ο προληπτικός έλεγχος των ματιών των παιδιών επιβάλλεται διότι:

-Τα προβλήματα όρασης συχνά δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τους γονείς.

-Τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να αναφέρουν πρόβλημα με την όρασή τους, εκτός αν αυτό συμβεί ξαφνικά.

-Τα προβλήματα όρασης δεν συνοδεύονται από πόνο ή άλλα συμπτώματα.

-Η μη έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση έχουν σαν αποτέλεσμα την απώλεια της όρασης.

-Η έγκαιρη θεραπεία δίνει στα παιδιά μεγαλύτερες πιθανότητες για να έχουν καλή όραση σαν ενήλικες.

Η φιλοσοφία στην οποία στηρίζεται η παιδοφθαλμολογική εξέταση είναι ότι πρέπει να γίνει γρήγορα και ταυτόχρονα προσεκτικά, καθώς ο χρόνος που τα παιδιά θα είναι συνεργάσιμα συνήθως δεν είναι πολύς. Η τεχνολογία μας επιτρέπει να εξετάσουμε το παιδί ενώ κάθεται στα πόδια ενός από τους γονείς, χωρίς να χρειαστεί να μείνει ακίνητο ή να προσαρμοστεί σε κάποιο μηχάνημα σε θέση που γι’ αυτό είναι άβολη ή το τρομάζει. Η σύγχρονη μέθοδος της βιντεοσκιασκοπίας, για παράδειγμα, έχει κάνει την οφθαλμολογική εξέταση μία πολύ ευχάριστη εμπειρία για τα παιδιά και τους γονείς.

Ο οφθαλμολογικός έλεγχος συστήνεται να γίνεται στις ακόλουθες ηλικίες:

-Αμέσως μετά την γέννηση (συνήθως γίνεται στο μαιευτήριο)

-Σε ηλικία 6 – 12 μηνών

-Σε ηλικία 3 – 3½ ετών όταν το παιδί μπορεί να μιλήσει ευχερώς

-Σε ηλικία 5 ετών

-Με την έναρξη της σχολικής ηλικίας μία φορά κάθε 1-2 έτη αναλόγως των ευρημάτων.

Πέρα από τις τακτικές εξετάσεις, πότε άλλοτε πρέπει να ζητήσετε οφθαλμολογικό έλεγχο του παιδιού σας:

Στην βρεφική ηλικία:

Όταν το μωρό:

-Δεν στρέφει το βλέμμα του στο φως

-Δεν παρακολουθεί τις κινήσεις ενός αντικειμένου που βρίσκεται μπροστά στα μάτια του

-Στραβίζει (αλληθωρίζει)

-Δεν αναζητά το βλέμμα των οικείων του

-Γέρνει συνεχώς το κεφάλι του στο πλάι

-Έχει λευκή κόρη (αντί για μαύρη) στο ένα ή και στα δύο μάτια

-Κλείνει ή σκεπάζει το ένα μάτι

-Κλαίει και δυσανασχετεί ή προσπαθεί να απομακρύνει το χέρι σας όταν του καλύπτετε το ένα μάτι αλλά δεν το κάνει όταν του καλύπτετε το άλλο. Επίσης το ίδιο ισχύει αν αντί να κλαίει απλά χάνει την προσήλωσή του σε ένα αντικείμενο.

Στην σχολική ηλικία

Όταν το παιδί:

-Τρίβει συνεχώς τα μάτια του

-Πηγαίνει πολύ κοντά για να δει τηλεόραση

-Φέρνει πολύ κοντά στα μάτια του τα αντικείμενα για να τα δει

-Σκύβει το πρόσωπό του πολύ κοντά στα βιβλία

-Δεν βρίσκει αντικείμενα όταν τα αναζητά

-Δεν αντιγράφει σωστά από τον πίνακα ακόμα και όταν κάθεται στο πρώτο θρανίο

-Σκοντάφτει συνεχώς καθώς δεν μπορεί να προσανατολιστεί στο χώρο

-Παραλείπει ή επαναλαμβάνει λέξεις στη γραφή και στην ανάγνωση

-Δεν κατανοεί το κείμενο που διαβάζει

-Κάνει αντιστροφή γραμμάτων στη γραφή και στην ανάγνωση

-Αναφέρει ότι βλέπει «αστεράκια, λάμψεις, κύκλους ή χρώματα»

Να θυμάστε ότι:

-Κάθε φορά που υποπτεύεστε ότι το μωρό σας έχει κάποιο πρόβλημα συμβουλευτείτε το γιατρό σας.

-Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία είναι καίριας σημασίας για την αποκατάσταση διαταραχών στην όραση του μωρού. Ακολουθήστε το ένστικτό σας όταν κάτι στο μωρό σας φαίνεται διαφορετικό. Μπορεί οι υποψίες σας να αποδειχτούν αβάσιμες, όμως ένας παιδοφθαλμίατρος θα σας ακούσει με προσοχή και θα σας λύσει κάθε απορία.

-Φροντίστε για την προληπτική οφθαλμολογική εξέταση του μωρού σας.

0comments

ΜΥΘΟΙ, ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ

Γράφει ο ιατρός

Μαρσέλος Ν. Ραλλίδης

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι αλήθεια ότι η όραση βελτιώνεται σε προχωρημένη ηλικία (δεύτερη όραση);

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Η βελτίωση της όρασης σε προχωρημένη ηλικία αναφέρεται συνήθως στην ικανότητα του ηλικιωμένου να βλέπει ξανά κοντά χωρίς γυαλιά. Αυτό οφείλεται σε αλλαγή της διαθλαστικής δύναμης του φακού του ματιού του λόγω δημιουργίας καταρράκτη. Ο ηλικιωμένος γίνεται στην πραγματικότητα μύωπας. Ουσιαστικά δηλαδή η λεγόμενη ‘δεύτερη όραση’ είναι στην πραγματικότητα εξέλιξη του καταρράκτη του.

 

ΕΡΩΤΗΣΗ

Ο καταρράκτης εμφανίζεται μόνο σε μεγάλη ηλικία;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ο καταρράκτης είναι συχνότερος σε ηλικίες άνω των 65 ετών. Όμως ο καταρράκτης μπορεί να εμφανιστεί και σε πολύ μικρότερη ηλικία, συνήθως λόγω διαβήτη, χρήση ορισμένων φαρμάκων (π.χ. κορτιζόνη) καθώς και άλλες περιπτώσεις. Μπορεί ακόμη να υπάρχει και κατά τη γέννηση (ονομάζεται συγγενής καταρράκτης).

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι αλήθεια ότι ο καταρράκτης είναι μία μεμβράνη που δημιουργείται και μεγαλώνει μπροστά στο μάτι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Όχι είναι μύθος. Ο καταρράκτης δεν είναι κάτι καινούριο που δημιουργείται και μεγαλώνει μπροστά στο μάτι, αλλά συμπύκνωση των πρωτεϊνών από τις οποίες αποτελείται ο φακός που βρίσκεται μέσα στο μάτι. Έτσι ενώ κανονικά ο φακός είναι διαφανής, σταδιακά θολώνει και εμποδίζει την όραση.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι αλήθεια ότι ο καταρράκτης πρέπει να ωριμάσει για να μπορεί να αφαιρεθεί;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Οι καταρράκτες, σε αντίθεση με τα φρούτα, δεν ωριμάζουν. Η αντίληψη ότι ο καταρράκτης πρέπει να ‘ωριμάσει’ ώστε να μπορεί να αφαιρεθεί αναφέρεται στην παλαιότερη μέθοδο χειρουργικής εξαίρεσης του καταρράκτη με μεγάλη τομή και ράμματα που απαιτούσε να έχει σκληρύνει αρκετά ο φακός του ματιού για να μπορεί να αφαιρεθεί. Η μέθοδος αυτή απαιτούσε αρκετές εβδομάδες για την πλήρη αποκατάσταση της όρασης. Η σύγχρονη μέθοδος που γίνεται μέσω μικρής τομής (2,2 ή 1,8 χιλιοστά) έχει πολύ καλύτερο τελικό αποτέλεσμα, λιγότερες επιπλοκές και αποκατάσταση της όρασης μέσα σε λίγες μόνο μέρες όταν γίνεται από έμπειρο χειρουργό. Έτσι κάθε ασθενής ο οποίος έχει ελάττωση της όρασης του λόγω καταρράκτη η οποία τον εμποδίζει στις καθημερινές του δραστηριότητες, μπορεί να χειρουργηθεί με ασφάλεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επέμβαση καταρράκτη είναι από τις πιο ασφαλείς επεμβάσεις στην ιατρική γενικότερα. Μάλιστα όσο περισσότερο σκληραίνει ο φακός (‘ωριμάζει’ ο καταρράκτης), τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες επιπλοκών και από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί να γίνει η επέμβαση με την σύγχρονη μέθοδο και θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί η παλιότερη μέθοδος με την μεγάλη τομή και τα ράμματα.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι αλήθεια ότι ο καταρράκτης αφαιρείται με Laser;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Όχι είναι μύθος. Πολύς κόσμος, ακόμη και οφθαλμίατροι λένε ότι ο καταρράκτης χειρουργείται με Laser. Στην πραγματικότητα το χειρουργείο του καταρράκτη με την σύγχρονη μέθοδο (φακοθρυψία) χρησιμοποιείται ειδικό μηχάνημα το οποίο εφαρμόζει υπέρηχο για τον θρυμματισμό και την αφαίρεση του θολωμένου φακού. Στη συνέχεια τοποθετείται κατάλληλος συνθετικός φακός στη θέση αυτού που αφαιρέθηκε.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Μετά το χειρουργείο, ο καταρράκτης μπορεί να υποτροπιάσει (να ξαναγίνει);

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αρκετούς μήνες μετά το χειρουργείο του καταρράκτη (συνήθως 1-2 χρόνια), η διαφανής μεμβράνη που στηρίζει τον συνθετικό φακό (περιφάκιο) μπορεί να θολώσει και να εμποδίζει την όραση. Σε αυτήν την περίπτωση, η μεμβράνη μπορεί να κοπεί πολύ εύκολα με τη βοήθεια ενός Laser (YAG Laser) χωρίς την ανάγκη χειρουργείου. Η επέμβαση είναι πολύ σύντομη και απολύτως ανώδυνη.

ΕΡΩΤΗΣΗ

Είναι αλήθεια ότι ο καταρράκτης μπορεί να προκληθεί από το πολύ διάβασμα ή την κοντινή εργασία όπως το ράψιμο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Όχι είναι μύθος. Ο καταρράκτης είναι μία φυσιολογική εξέλιξη με την πάροδο των ετών. Μπορείτε όμως να παρατείνετε την ηλικία εμφάνισής του ή τον ρυθμό εξέλιξης του υιοθετώντας έναν υγιεινό τρόπο ζωής που να περιλαμβάνει:

1) διακοπή του καπνίσματος

2) ισορροπημένη δίαιτα με πολλά φρούτα και λαχανικά

3) χρήση γυαλιών ηλίου καλής ποιότητας με 100% απορρόφηση των ακτινοβολιών UVA και UVB και αποφυγή κατά το δυνατόν την έκθεση στον ήλιο.

0comments

ΣΥΓΓΕΝΕΣ ΕΞΑΡΘΡΗΜΑ ΙΣΧΙΟΥ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Γράφει ο ιατρός 

Καϊλής Βασίλης

 

Το συγγενές εξάρθρημα ισχίου είναι μια κατάσταση που παρουσιάζεται ενδομητρικά ή μετά την κύηση, όπου το ισχίο είναι ασταθές και προκαλείται εξάρθρωση του.

Αυτό το φαινόμενο οφείλεται στο γεγονός ότι η κοτύλη(η τρύπα) δεν είναι ακόμα αρκετά βαθιά σκαμμένη ,ώστε να μπει μέσα η κεφαλή του μηρού

Περίπου 1% του πληθυσμού παρουσιάζει ανωμαλία ανάπτυξης ισχίου, είτε πρόκειται για μια απλή δυσπλασία, είτε για συγγενές εξάρθρημα. Είναι μονόπλευρη προσβολή στο 80%,και κυρίως στα αριστερά.

Υπάρχει κληρονομικός χαρακτήρας(Εάν είχε κάποιο παιδί στην οικογένεια, προειδοποιούμε για αυξημένο κίνδυνο).

Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου είναι  :

Το πρώτο παιδί(το δεύτερο έχει πάντα περισσότερο χώρο).

Τα κορίτσια(έχουν χαλαρότερες αρθρώσεις).

Τα παιδιά με μεγάλο βάρος κατά την γέννηση.

 

Πώς ξέρουμε εάν το παιδί μας πάσχει ?

Τις πρώτες μέρες μετά τη γέννηση, γίνεται απαραίτητα ο πρώτος έλεγχος για την κινητικότητα των ισχίων, συνήθως από έμπειρο παιδίατρο. Μία απλή δυσπλασία συχνά θεραπεύεται από μόνη της τις πρώτες εβδομάδες.

 

Ποιός ο λόγος να το ανακαλύπτουμε νωρίς ?

Οσο νωρίτερα ξεκινήσει μια θεραπεία, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να είναι αποτελεσματική και τελικά να μην προκαλέσει κανένα απολύτως πρόβλημα στην φυσιολογική ανάπτυξη του παιδιού. Αντίθετα, οι καταστάσεις όπου γίνεται πολύ αργά η διάγνωση, έχουν συχνά εξαιρετικά δύσκολη συνέχεια για την ανάπτυξη και την βάδιση του παιδιού.

Τι άλλες εξετάσεις υπάρχουν ?

ΠΡΙΝ την ηλικία των 6 μηνών, προτιμούμε τον υπέρηχο.

ΜΕΤΑ τους 6 μήνες, προτιμούμε την ακτινογραφία, η οποία θα γίνεται και κάθε χρόνο, σε καταστα1σεις δυσπλασίας ή ΣΕΙ, μέχρι τα 16 χρόνια του παιδιού.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Είναι οδυνηρή για το παιδί μας?

ΠΟΤΕ.Η θεραπεία είναι πάντα ανώδυνη για τα παιδιά, που σπάνια την θυμούνται όταν μεγαλώσουν

Πώς μπορούμε να συνεισφέρουμε στη σωστή θεραπεία?

ΔΕΝ τραβάμε το παιδί από τα πόδια, όταν π.χ το σηκώνουμε από ξαπλωτή θέση.

Όταν του δίνουμε το γάλα, το ακουμπάμε στο γόνατο με τέτοιο τρόπο ώστε τα ισχία του να είναι σε απαγωγή(σαν βατραχάκι δηλαδή).

ΔΕΝ κρατάμε το παιδί στην αγκαλιά μας ΦΑΤΣΑ σε εμάς ,αλλά ΠΛΑΤΗ σε εμάς, με το χέρι μας να υποστηρίζει τα οπίσθιά του.

Διαλέγουμε άνετα και φαρδιά ρουχαλάκια, ΟΧΙ στενά.

 

Τα συντηρητικά μέσα θεραπείας:

1.Η πάνα τύπου Frejka

Απλή και εύκολη στην χρήση, ενδείκνυται σε ήπιες δυσπλασίες, μέχρι την ηλικία των 6 μηνών

2.Ιμάντας του Pawlik

Είναι η καλύτερη λύση για σοβαρότερες δυσπλασίες, καθώς και εξάρθρημα ή υπεξάρθρημα ισχίου. Μπορεί να φορεθεί σε ηλικία 0-12 μηνών

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ

Όταν το ισχίο είναι αδύνατο να επανέλθει στη σωστή θέση,απαιτείται πιο επιθετική θεραπεία. Αρχικά χρειάζεται νοσηλεία για περίπου 1 εβδομάδα,όπου ασκείται κάθετη έλξη στα ισχία ,ώστε να χαλαρώσουν όσο

γίνεται οι μύες. Το παιδί ΔΕΝ πονάει καθόλου ,όλες αυτές τις μέρες. Στην συνέχεια, στο χειρουργείο και υπό τον έλεγχο της ακτινογραφίας ,γίνεται η ανάταξη(βάζουμε το ισχίο στη σωστή θέση) και τέλος γύψος τύπου SPICA για μια περίοδο συνήθως 12 εβδομάδων(Με αλλαγή του και επανέλεγχο στις 6 εβδομάδες).

Όταν σε σπάνιες περιπτώσεις δεν γίνεται με τίποτα η ανάταξη,θα πρέπει να γίνει χειρουργική επέμβαση, με γύψο στη συνέχεια. Αυτή διαρκεί συνήθως περίπου 2 ώρες.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ?

Το παιδί παρακολουθείται απο τον ορθοπεδικό χειρουργό ΚΑΘΕ χρόνο,με μία ακτινογραφία ελέγχου, μέχρι την ενηλικίωση του.

 

0comments

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΡΑΙΒΟΪΠΠΟΠΟΔΙΑ?

Γράφει ο ιατρός 

Καϊλής Βασίλης

 

Κατ’αρχάς πρέπει να γνωρίζουμε πως ΔΕΝ είναι κάτι σοβαρό και αν γίνει σωστή αντιμετώπιση το παιδί μας θα έχει μια φυσιολογική ζωή και δεν θα πονάνε τα πόδια του, θα μπορεί δε να αθλείται κανονικά.

Η κλασσική παραμόρφωση θυμίζει ένα μπαστούνι του γκολφ(golf-clubfoot είναι άλλωστε η ονομασία στα αγγλικά).

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ?

Η ακριβής αιτία είναι ακόμα άγνωστη. Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως αρχικά ΟΛΟΙ μας έχουμε αυτή τη μορφή στα πόδια στην εμβρυϊκή ζωή, αλλά μετά τον τρίτο μήνα εγκυμοσύνης αυτά παίρνουν την φυσιολογική μορφή τους..

Άρα ΔΕΝ φταίνε οι γονείς για αυτήν την παραμόρφωση.

Πρέπει να κάνουμε τον διαχωρισμό μεταξύ ιδιοπαθούς και συνδεόμενης με κάποιο νόσημα μορφής. Τα σύνδρομα αυτα μπορεί να είναι spina bifida ,αθρογρύπωση, νευρομυϊκά σύνδρομα, πολυδυσμορφικά σύνδρομα.

Πάντως στο 90% των περιπτώσεων πρόκειται για απλή ιδιοπαθή ραιβοϊπποποδία.

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΥΧΝΑ ?

Περίπου 1 στα 700 παιδιά,2 φορές περισσότερα αγόρια. Οι μισές περιπτώσεις αφορούν και τα δυο πόδια.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΑΘΜΟΙ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ?

ΝΑΙ. Έχουμε 4 στάδια με βάση την κλίμακα του Diméglio. Το πρώτο είναι πολύ εύκολο να διορθωθεί και αφορά το 20% των περιπτώσεων. Το τέταρτο είναι αντιθέτως εξαιρετικά δύσκολο στην αντιμετώπιση, αφορά όμως ευτυχώς μόνο το 10%. Τα στάδια 2 και 3 αφορούν το 70% των περιπτώσεων.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ?

Η καλύτερη ,αποδεδειγμένα, μέθοδος αντιμετώπισης είναι αυτή του Ponseti.

ΠΕΡΙ ΤΙΝΟΣ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ?

Πρόκειται για θεραπεία κατά την οποία αλλάζουμε κάθε εβδομάδα έναν γύψο ,ο οποίος ΣΤΑΔΙΑΚΑ διορθώνει το παραμορφωμένο πόδι του παιδιού. Συνήθως απαιτούνται 5 ή 6 γύψοι.Περίπου 1 φορά στις 10 ο Αχίλλειος τένοντας εμποδίζει την διόρθωση της παραμόρφωσης. Σε αυτή την περίπτωση και μετά το τέλος των 6 γύψων πραγματοποιούμε μια πολύ μικρή και απλή χειρουργική πράξη που ονομάζουμε» τενοτομή του Αχιλλείου». Μετά από αυτήν, απαιτούνται άλλες 3 εβδομάδες γύψου.

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΝΑΕΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΓΥΨΟ ?

ΚΑΘΟΛΟΥ .Επειδή όμως φοβάται και κλαίει καλό είναι πριν έρθουμε στο ραντεβού μας να το έχουμε ταϊσει, ώστε να είναι σε φάση ηρεμίας και πέψης.

ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΓΥΨΟΥΣ ?

Δυστυχώς όχι. Η ραιβοϊπποποδία ζητάει μόνο ένα πράγμα, την υποτροπή. Γι’αυτό είναι πολύ σημαντική η πρώτη φάση μέχρι τα 3 χρόνια του παιδιού να γίνει σωστά επόμενη φάση ,μετά τους γύψους, αποτελείται από ειδικούς κηδεμόνες(σαν snowboard)τους οποίους φοράει το παιδί ΜΕΡΑ-ΝΥΧΤΑ για 3 μήνες και μετά ΜΟΝΟ τη νύχτα μέχρι να γίνει 3 χρονών. Αυτοί οι κηδεμόνες φέρουν το όνομα Denis-Browne. Κρατάνε το πάσχον πόδι σε έξω στροφή 70°.

Εάν οι γονείς δεν ακολουθούν τις συμβουλές του ορθοπεδικού και σε ποσοστό 80% ,το πόδι θα ξαναπάρει την αρχική του μορφή(υποτροπή).

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΡΟΠΗ ?

Ξαναρχίζουμε την ίδια διαδικασία με τους γύψους, αλλά αυτή τη φορά η θεραπεία είναι πολύ δυσκολότερη..

ΚΑΙ Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕIΑ ?

Στις περισσότερες περιπτώσεις, εαν εξαιρέσουμε την τενοτομή του Αχιλλείου ,δεν χρειάζεται χειρουργείο, καθώς αυτά μόνο προβλήματα φέρνουν(ίνωση, δυσκαμψία)

Αντίθετα υπάρχουν κάποιοι τύποι επεμβάσεων που θα γίνουν μόνο άμα χρειαστεί, όπως η μετάθεση του προσθίου κνημιαίου τένοντα ,όταν το πόδι γυρνάει πολύ προς τα μέσα, στο περπάτημα.

ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ?

Εαν η θεραπεία γίνει σωστά από ορθοπεδικό με εμπειρία, τα αποτελέσματα είναι πάρα πολύ καλά

ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΟΥΣΟΥΡΙΑ ΟΤΑΝ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΕΙ ?

Ένα τέτοιο πόδι δεν θα είναι ποτέ απόλυτα φυσιολογικό, αν και πλήρως λειτουργικό .Τα τρία »κουσούρια» που θα αφήσει είναι:

1.Το πόδι είναι μικρότερο σε μέγεθος(1 με 2 νούμερα).Αυτό βέβαια δεν αποτελεί πρόβλημα παρά μόνο σε μονόπλευρη ραιβοϊπποποδία.

2.Η γάμπα είναι μικρότερη σε πάχος, λόγω μερικής ατροφίας του γαστροκνημίου.

3.Η κινητικότητα της ποδοκνημής είναι πολύ ελαφρώς διαταραγμένη, καθώς ο αστράγαλος είναι πιο πλατύς στην άνω επιφάνειά του(flat talus)

0comments

Νεότερες τεχνικές αντιμετώπισης των κιρσών κάτω άκρων

Γράφει ο ιατρός 

Σοφοκλής Ε.Τραχανέλλης

Τι είναι οι κιρσοί;

Πρόκειται για επιφανειακές διατεταμένες φλέβες με ελικοειδή πορεία που προβάλλουν κάτω από το δέρμα.

Εμφανίζονται στα πόδια και είναι πιο συχνοί κάτω από το γόνατο, αλλά πολλές φορές επεκτείνονται και πιο πάνω στο μηρό.

Είναι μια από τις πιο κοινές αγγειοχειρουργικές παθήσεις και αφορά κάθε ηλικία και φύλο, πιο συχνή όμως στις γυναίκες.

 

Πού οφείλονται;

Οφείλονται σε μια νόσο που λέγεται χρόνια φλεβική ανεπάρκεια. Είναι η δυσλειτουργία των βαλβίδων που υπάρχουν στις φλέβες των ποδιών, οι οποίες δεν μπορούν να κλείσουν σωστά για να αποτρέψουν την παλινδρόμηση του αίματος προς τα κάτω.

Αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται οι πιέσεις στις φλέβες των ποδιών και αυτό τις κάνει να φουσκώνουν και να «ξεχειλώνουν».

Η δημιουργία των κιρσών σχετίζεται με την ορθοστασία, με κληρονομικούς παράγοντες, παχυσαρκία, εγκυμοσύνη, την καθιστική ζωή, τα στενά ρούχα στη μέση, ενώ η ζέστη τοπικά προκαλεί ταχύτερη εξέλιξή τους.

 

Ποια είναι τα συμπτώματα και οι επιπλοκές;

Οι κιρσοί δεν είναι μόνο ένα αισθητικό πρόβλημα στα πόδια. Είναι μια εξελισσόμενη νόσος με αρκετούς κινδύνους και επιπλοκές. Στα πρώτα στάδια συνήθως δεν προκαλούν συμπτώματα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου φέρνουν φαγούρα, πρήξιμο στα πόδια, αίσθημα βάρους, κάψιμο, πόνο. Σε πιο προχωρημένα στάδια προκαλούν μόνιμες βλάβες στο δέρμα και το υποδόριο, όπως μόνιμο μελάνιασμα στο δέρμα και λιποδερματοσκλήρυνση. Στα τελευταία στάδια ανοίγουν πληγές στο δέρμα οι οποίες θεραπεύονται δύσκολα και χαρακτηρίζονται από έντονο πόνο.

Καταστροφή του δέρματος,

αποτέλεσμα παραμελημένης

χρόνιας φλεβικής ανεπάρκειας

Στα προχωρημένα στάδια φλεβικής ανεπάρκειας η τρώση και λέπτυνση του δέρματος μπορεί να προκαλέσει σοβαρά επεισόδια αιμορραγίας μετά από μικροτραυματισμούς ή ακόμη και αυτόματα, που συχνά οδηγούν τον ασθενή στα επείγοντα του νοσοκομείου.

Η χειρότερη επιπλοκή των κιρσών είναι η θρόμβωσή τους, η οποία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση προς αποφυγή δυνητικά επικίνδυνων καταστάσεων, όπως είναι η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση και η πνευμονική εμβολή.

 

Πώς αντιμετωπίζονται;

Η οριστική αντιμετώπιση των κιρσών είναι επεμβατική.

Μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται ακόμη η κλασική επέμβαση που λέγεται σαφηνεκτομή. Είναι μια ασφαλής χειρουργική επέμβαση η οποία αν γίνει σωστά έχει καλά αποτελέσματα και μικρά ποσοστά υποτροπών. Σε παραμελημένες περιπτώσεις όπου η ανεπάρκεια έχει φτάσει σε προχωρημένο στάδιο είναι η μόνη μέθοδος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί.  Το μειονέκτημά της σε σχέση με τις νεότερες τεχνικές είναι ότι είναι βαρύτερη, χρειάζεται πάντα κάποιας μορφής αναισθησία, έχει ράμματα, μπορεί να αφήσει ουλές και έχει πιο δύσκολη μετεγχειρητική ανάρρωση, γιατί είναι πιο τραυματική, αφήνει μελανιές και συνήθως πονάει περισσότερο. Η περίοδος ανάρρωσης και η απουσία από την εργασία είναι μεγαλύτερη σε σχέση με τις νεότερες τεχνικές.

Οι νεότερες τεχνικές είναι οι λεγόμενες ενδαγγειακές (EVLA – Endovenous Laser ablation ή RF ablation), καθώς και άλλες τεχνικές με χρήση σκληρυντικών παραγόντων ή ατμού. Είναι λιγότερο επεμβατικές, γίνονται χωρίς τομές ή ράμματα, χρησιμοποιείται πιο ήπια αναισθησία, κατά περιπτώσεις και μόνο τοπική, και έχουν πολύ λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο, αιματώματα και επιπλοκές. Συχνά ο ασθενής μπορεί να γυρίσει την επόμενη μέρα στη δουλειά του. Η αποτελεσματικότητά τους είναι εφάμιλλη της κλασικής μεθόδου.

Είναι εξίσου ασφαλείς και δοκιμασμένες. Βασικό πλεονέκτημά τους είναι ότι είναι λιγότερο τραυματικές και δεν αφήνουν σημάδια στο δέρμα. Αυτός είναι και ο λόγος που μπορούν να γίνουν ακόμη και στα πρώτα στάδια της φλεβικής ανεπάρκειας, δεδομένου ότι θεραπεύουν την υποκείμενη νόσο, χωρίς να υποβάλλουν τον ασθενή στην ταλαιπωρία μιας μεγάλης χειρουργικής επέμβασης.