Να τα πούμε;»: Η σημαντικότητα των ιστοριών γύρω από το οικογενειακό τραπέζι

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

 

Γνωρίζοντας κανείς την οικογένειά του και τις μικρές ιστορίες που την συνοδεύουν, συμπληρώνει τα κομμάτια του πάζλ σχετικά με το από πού ξεκίνησε, πού βρίσκεται και πώς πορεύεται σε κάθε φάση της ζωής του.

Όταν σας λέω μια ιστορία, όχι μόνο σας αφήνω να μπείτε στον κόσμο μου, μιλώντας σας για τα πράγματα που μου δίνουν νόημα στη ζωή μου, αλλά οργανώνω, επίσης, διαφορετικά κομμάτια της εμπειρίας μου με τέτοιο τρόπο που να έχουν νόημα για εμένα. Αυτές οι συνδέσεις προσφέρουν στον ακροατή έναν οδικό χάρτη για το πώς θα περιπλανηθεί στον κόσμο μου ενώ ταυτόχρονα, αποτελούν ένα καλωσόρισμα για να μπείτε μέσα.

Οι οικογενειακές ιστορίες περιλαμβάνουν ποικίλες ανακατασκευές πρόσφατων ή παλαιότερων γεγονότων, που το κάθε μέλος της οικογένειας μπορεί να έχει παρατηρήσει με την δική του προσωπική ματιά, καθώς και προφορικές ιστορίες και μύθους για τους προγόνους που περνούν από γενιά σε γενιά. Οι οικογενειακές ιστορίες προσφέρουν στα μέλη της οικογένειας μια μοναδική σύνδεση τόσο μεταξύ τους όσο και με τόπους και  ιστορικά στοιχεία.

Οι διαγενεακές αυτές αφηγήσεις που ξεπηδούν δημιουργούν ένα νόημα που ξεπερνά το άτομο και του δίνει μια εκτεταμένη αίσθηση του εαυτού, μέσα στον χρόνο και σε σχέση με την οικογένεια, προσφέροντας έτσι στο άτομο ένα ευρύτερο πλαίσιο για την κατανόηση και την αντιμετώπιση της εμπειρίας του και των προκλήσεων στη ζωή.

Η διαγενεακή σύνδεση φαίνεται να συμβάλλει στην ανθεκτικότητα του ατόμου σε όλα τα στάδια της ζωής του. Αναλόγως, βοηθά τα παιδιά και τους ενήλικες να αισθάνονται συνδεδεμένοι.

Οικογενειακές ιστορίες και παιδιά

Όταν τα παιδιά γνωρίζουν τις οικογενειακές τους ιστορίες, αποκτούν την αίσθηση ότι είναι μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου από τον εαυτό τους.

Η ανάγκη των σημερινών παιδιών να γνωρίζουν τις οικογενειακές τους ιστορίες είναι πιο μεγάλη από ποτέ. Τα ίδια μεγαλώνουν εν μέσω μιας εποχής όπου εκτίθενται σε όλο και πιο σύνθετα θέματα και που εκτείνονται πέρα από την οικογένεια και τη γειτονιά τους, αλλά που επηρεάζουν και τα δύο. Η τεχνολογία εξελίσσεται καθημερινά και οι οικογενειακή ζωή επηρεάζεται όλο και περισσότερο από αυτή. Νέες οικογενειακές μορφές δημιουργούνται ως αποτέλεσμα των μεταβαλλόμενων κοινωνικών ταυτοτήτων και δομών. Έτσι, συχνά προκαλείται σύγχυση.

Επιπρόσθετα, μέσω των οικογενειακών ιστοριών ενισχύεται η γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού.  Έρευνες έχουν δείξει ότι οι ιστορίες μας μάς βοηθούν να παρακάμψουμε ή να προχωρήσουμε πέρα από τη βασική γραμμική σκέψη, καθώς η ακοή μιας ιστορίας μας βοηθά να ενεργοποιήσουμε και να συνδέσουμε περισσότερες περιοχές του εγκεφάλου μας. Όταν επεξεργαζόμαστε τα γεγονότα, ενεργοποιούνται οι περιοχές Broca και Wernicke, οι οποίες είναι οι περιοχές επεξεργασίας της γλώσσας στον εγκέφαλο μας, όπου αποκωδικοποιούμε τις λέξεις στο νόημα.

Το μοίρασμα των οικογενειακών ιστοριών βοηθάει, λοιπόν, τους ανθρώπους, συνδέοντας τους σε κοινότητες. Παρέχουν, επίσης, τη βάση για την απάντηση στα πιο βασικά βιωματικά ερωτήματα μας σχετικά με τη δημιουργία, τον έρωτα, τη γέννηση, και τη μετά θάνατον ζωή.

Αδράξτε την ευκαιρία αυτές τις γιορτές να ρωτήσετε τους κοντινούς σας για πώς γνωρίστηκαν οι γονείς σας ή οι παππούδες σας, ποιά είναι η ιστορία τους και ποιες ήταν οι σχέσεις τους με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Υπάρχουν κρυμμένα μυστικά ή θησαυροί που περιμένουν να έρθουν στο φως; Δώστε όμως και την ευκαιρία στα παιδιά σας να συνδιαλεχθούν και να παίξουν με τις διαφορετικές φωνές.

 

Αυτός ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτα, δεν αγαπά και τίποτα. Αυτός ο οποίος δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν κατανοεί τίποτα. Αυτός ο οποίος δεν κατανοεί τίποτα, δεν αξίζει τίποτα. Αλλά αυτός ο οποίος κατανοεί, δεν μπορεί παρά συγχρόνως να αγαπά, να παρατηρεί, να βλέπει…

ΠΑΡΑΚΕΛΣΟΣ

 

 

Κρίση Πανικού στην Εγκυμοσύνη: Όταν το Σώμα Δονείται για Αλλαγές

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

Πίσω από την κρίση πανικού μπορεί να κρύβεται η αγωνία της μέλλουσας μητέρας να πετύχει η συμβίωση με τον σύντροφό της ή να ανταποκριθεί επάξια στον καινούριο ρόλο της ως μητέρα χωρίς να θυσιάσει τον προηγούμενο τρόπο ζωής της.

 

Στις μέρες μας όλο και περισσότερες γυναίκες βιώνουν κρίσεις πανικού κατά τη διάρκεια της περιόδου κύησης. Η εγκυμοσύνη αποτελεί μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περίοδο για μια γυναίκα, αλλά και για τους οικείους της.

Τόσο η μέλλουσα μητέρα όσο και ο σύντροφός της βιώνουν μια πληθώρα έντονων θετικών συναισθημάτων όπως  χαρά  αλλά και αρνητικών όπως άγχος, φόβο, αγωνία, αμφισβήτηση. Στους ρόλους που έχουν καθημερινά (σύζυγος, εργαζόμενη, αδερφή) προστίθεται και αυτός του γονιού, το οποίο συνιστά μια μεγάλη αλλαγή. Δεν είναι λίγες οι φορές που τα δύο μέλη του ζευγαριού τείνουν να βιώνουν διαφορετικά συναισθήματα και αυτό να δημιουργεί ένταση ή θυμό μεταξύ τους.

 

Συμπτώματα όπως ζαλάδα, ταχυπαλμία, τάση λιποθυμίας, δυσκολία στην αναπνοή, πόνος στο στήθος, μούδιασμα των άκρων, εφίδρωση είναι τυπικές ενδείξεις κατά τη διάρκεια μιας κρίσης πανικού, εμφανίζονται ξαφνικά και μπορεί να συνοδεύονται από φόβο θανάτου, αρρώστιας ή/και απώλειας ελέγχου του εαυτού. Συχνά το άτομο που βιώνει μια κρίση πανικού σκέφτεται ότι «τρελαίνεται» ή «παθαίνει έμφραγμα» . Ωστόσο, ο κίνδυνος σωματικής ή ψυχικής νόσου δεν υπάρχει στη συγκεκριμένη περίπτωση και αποτελεί συνέπεια του φόβου που βιώνει εκείνη τη στιγμή το άτομο.

 

Κατά την περίοδο της κύησης, οι συναισθηματικές διεργασίες είναι εντονότερες. Η εγκυμονούσα γυναίκα ανησυχεί όχι μόνο για τον εαυτό της αλλά και για την ανάπτυξη του παιδιού της, και την πιθανότητα να το βλάψει, αν δεν καταφέρει να αποφύγει τις κρίσεις πανικού, εξαιτίας της δικής της αδυναμίας να νικήσει τον πανικό. Έτσι, ο πανικός για τον ίδιο τον «πανικό» έρχεται  να ενισχύσει ακόμα περισσότερο το πρόβλημα και να καθυστερήσει την αντιμετώπισή του.

 

Διάφορες θεραπείες (πχ. φαρμακοθεραπεία, τεχνικές χαλάρωσης) συχνά χρησιμοποιούνται  για την αντιμετώπιση των κρίσεων, με όχι πάντα αποτέλεσμα.

 

Είναι περισσότερο χρήσιμο να δούμε  τι βρίσκεται πίσω από τα συμπτώματα. Σύμφωνα με την οπτική της συστημικής προσέγγισης πίσω από τα συμπτώματα της κρίσης πανικού βρίσκονται:

 

  • Συναισθήματα που έχουν αποσιωπηθεί.
  • Επιθυμίες ή ανάγκες που φαίνονται ασύμφωνες και προκαλούν άγχος
  • Αλλαγές στον τρόπο ζωής μας στις οποίες βιαστήκαμε να ανταποκριθούμε χωρίς ενδεχομένως να έχουμε προετοιμάσει αρκετά τον εαυτό μας.
  • Συγκρούσεις των ρόλων που έχουμε υιοθετήσει
  • Ζητήματα που μας απασχολούν με τον σύντροφο ή την οικογένειά μας

 

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι το άτομο που παθαίνει κρίση πανικού δεν είναι ασθενής. Η κρίση πανικού μπορεί να συμβεί στον καθένα από εμάς όταν δεν έχουμε επεξεργαστεί αρκετά κάποια σημαντικά θέματα που μας απασχολούν και βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Για παράδειγμα, πίσω από την κρίση πανικού μπορεί να κρύβεται η αγωνία της μέλλουσας μητέρας να πετύχει η συμβίωση με τον σύντροφό της ή να ανταποκριθεί επάξια στον καινούριο ρόλο της ως μητέρα χωρίς να θυσιάσει τον προηγούμενο τρόπο ζωής της. Ακόμη, στο πλαίσιο της οικογένειας μπορεί η εγκυμονούσα μητέρα μέσω της κρίσης πανικού να καθρεφτίζει τη δυσκολία στη σχέση της με τον σύντροφό της ή με την ευρύτερη οικογένεια.

Υπάρχουν εγκυμοσύνες εύκολες, αλλά και δύσκολες, όπου συμβαίνει η έγκυος γυναίκα να χρειάζεται να περάσει μεγάλη περίοδο στο κρεβάτι ή να έχει ναυτίες και εμετούς. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην απομάκρυνσή της από την εργασία, την παύση της ερωτικής της ζωής με το σύντροφό της και πολλές ακόμη αλλαγές, που την κάνουν να αισθάνεται ότι έχει «πρόβλημα» κι έτσι να μη μπορεί να βιώσει θετικά συναισθήματα.

Η κρίση πανικού αποτελεί, έτσι, ένα «σεισμό» για το σώμα μας, τραντάζοντάς το, ακριβώς επειδή εκείνη τη στιγμή νιώθουμε να βρίσκονται σε σύγκρουση δύο επιθυμίες μας, η μία από τις οποίες συνήθως καταπιέζεται. Το χρονικό διάστημα που η γυναίκα κυοφορεί, η παραμέληση πχ της εργασιακής της ζωής για χάρη του γονεϊκού της ρόλου ή αντίστροφα τη φέρνει σε σύγκρουση, τη στιγμή που και οι δύο επιθυμίες είναι σημαντικές για εκείνη και ζητούν ικανοποίηση.

 

Αξίζει να δούμε την κρίση πανικού ως ένα μήνυμα που στέλνει ο οργανισμός προκειμένου η εγκυμονούσα μητέρα να φροντίσει εκείνες τις πλευρές της με τις οποίες δεν ασχολήθηκε όσο χρειαζόταν και να επιλύσει τη σύγκρουση βρίσκοντας μια λύση που ανταποκρίνεται καλύτερα στις ανάγκες και τις επιθυμίες της.

Ο σεβασμός σε όσα νοιώθει η εγκυμονούσα, η αναζήτηση βοήθειας από ειδικούς αλλά και η εγγύτητα και η φροντίδα από τα  αγαπημένα της πρόσωπα εκείνες τις στιγμές μπορεί να λειτουργήσουν ανακουφιστικά και υποστηρικτικά. Η υποστήριξη εκείνη τη στιγμή είναι απαραίτητη, καθώς και η ελεύθερη έκφραση των όσων νοιώθει, ακόμη τον θυμό και την απογοήτευση που της προκαλεί αυτή η εγκυμοσύνη με τις τόσο μεγάλες και ξαφνικές αλλαγές που έφερε στη ζωή της. Το ίδιο ισχύει και για τον σύντροφό της, ο οποίος μπορεί να μη ξέρει πώς να συμπεριφερθεί, να φοβάται ή να δυσκολεύεται και ο ίδιος πρακτικά και συναισθηματικά. Για το λόγο αυτό, η υποστήριξη είναι σημαντική και για τα δύο μέλη του ζευγαριού.

 

Γιατί να παρακολουθήσω μία βιωματική ομάδα γονέων; Οφέλη και Πλεονεκτήματα

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

 

Ένας  από τους βασικότερους λόγους που σήμερα όλο και περισσότεροι γονείς επιλέγουν να συμμετέχουν σε βιωματικές ομάδες εκπαίδευσης είναι οι δυσκολίες και οι καθημερινές προκλήσεις που προκύπτουν στην αντιμετώπιση των δύσκολων συμπεριφορών των παιδιών τόσο από τους ίδιους τους γονείς όσο και από το σχολείο.

Οι γονείς αναζητούν πρακτικές λύσεις που θα τους βοηθήσουν να βελτιώσουν τη σχέση τους με τα παιδιά τους, και να μειώσουν το έντονο άγχος και πίεση που βιώνουν. Συχνά λέγεται ότι “εύκολα γίνεσαι γονιός αλλά είναι δύσκολο να είσαι”.

Το πρώτο βήμα για να μπορέσουν οι γονείς να κατανοήσουν τα παιδιά τους είναι να γνωρίσουν τον εαυτό τους, να αναγνωρίσουν τις δυσκολίες τους και να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους.  Η ομάδα διευκολύνει τους γονείς προς αυτή την κατεύθυνση με τρόπο άμεσο και ισχυρό.

Μία βιωματική ομάδα έχει ως στόχο την ενεργό συμμετοχή του ατόμου-γονέα σε κάθε δραστηριότητα και προσδοκεί ότι μέσα από την αλληλεπίδραση των γονιών και τον ανοιχτό διάλογο θα αναπτυχθούν νέες ικανότητες από τους συμμετέχοντες και να βρεθούν νέες λύσεις.

Μαθαίνω δρώντας

Μελέτες έχουν δείξει ότι ο συνδυασμός διδασκαλίας και πρακτικής εμπειρίας είναι ο καλύτερος τρόπος για την ανάπτυξη δεξιοτήτων, τις οποίες οι συμμετέχοντες-γονείς μπορούν να εφαρμόσουν άμεσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Σε αντίθεση με την παθητική διαδικασία μιας διάλεξης ή διδασκαλίας, οι εμπειρίες που βιώνουμε μας διδάσκουν πολύ περισσότερα από οποιοδήποτε θεωρητικό βιβλίο ή διάλεξη. Μέσα από την βιωματική διαδικασία ενεργοποιούνται οι νοητικές μας λειτουργίες και διεγείρονται όλες μας οι αισθήσεις, γεγονός που μας βοηθάει να ενσωματώσουμε τη νέα γνώση σε όσα ήδη έχουμε γνωρίζουμε. Έτσι, μαθαίνουμε ευκολότερα και θυμόμαστε καλύτερα τις πληροφορίες αργότερα.

Σύμφωνα με την πυραμίδα της εμπειρίας, οι άμεσες εμπειρίες είναι εμπειρίες μέσω των οποίων το άτομο εκφράζει τον εαυτό του. Αυτές είναι εμπειρίες συνυφασμένες με την καθημερινότητά μας. Μέσα από την συμμετοχή του εαυτού και την έκφραση των συναισθημάτων, λαμβάνουν χώρα διαδικασίες που οδηγούν σε πραγματική αλλαγή του συναισθηματικού μας κόσμου.

Βιωματικές εκπαιδευτικές ομάδες γονέων, οφέλη και πλεονεκτήματα

– καλλιεργείται η συναισθηματική έκφραση, η φαντασία, η δημιουργική σκέψη και χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις (διαδραστική μάθηση)

– καλύτερη κατανόηση και έκφραση των δυσκολιών και προκλήσεων των γονιών σήμερα μέσα από την ανταλλαγή ιδεών/εμπειριών ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας

– αλληλεπίδραση με άλλους γονείς και δημιουργία ενός δικτύου υποστήριξης

– μείωση του αισθήματος απομόνωσης, οι γονείς συνειδητοποιούν ότι δεν είναι μόνοι στην προσπάθειά τους να τα καταφέρουν

– αύξηση του αισθήματος ελέγχου και δράσης πάνω στα προβλήματα

– ενίσχυση της ψυχικής τους ανθεκτικότητας των γονιών μέσα από την εκμάθηση στρατηγικών και τεχνικών, παιχνίδια ρόλων και ασκήσεων με τους άλλους γονείς

– ενίσχυση κοινοτικού πνεύματος/ όλοι δίνουν και όλοι λαμβάνουν στην ομάδα

Πώς λειτουργεί;

  • Κατά την διάρκεια της βιωματικής εκπαίδευσης, ο γονιός συμμετέχει ενεργά: θέτει ερωτήματα, διερευνά, πειραματίζεται, δείχνει περιέργεια, λύνει προβλήματα, είναι δημιουργικός και κατασκευάζει νοήματα. Αποτελεί λοιπόν μία μη-παθητική διαδικασία όπου οι γονείς πρέπει να είναι ανοιχτοί στο να δοκιμάσουν διαφορετικά πράγματα που μπορεί να τους φαίνονται στην αρχή μη οικεία ή δύσκολα.
  • Οι βιωματικές εκπαιδευτικές ομάδες γονέων δεν είναι «θεραπεία». Ο κάθε γονιός μοιράζεται στην ομάδα ό, τι θέλει και θεωρεί ο ίδιος σημαντικό και σχετικό με την διαδικασία. Βασικός κανόνας της ομάδας είναι η εχεμύθεια και μη αποκάλυψη σε τρίτους προσωπικές πληροφορίες που μοιράζονται τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Γι’ αυτό ο κάθε γονιός είναι υπεύθυνος των όσων αποκαλύπτει ή επιθυμεί να μοιραστεί ο ίδιος στην ομάδα για τον εαυτό του.
  • Ο κάθε γονιός μαθαίνει με τον δικό του τρόπο και παίρνει ό,τι θεωρεί χρήσιμο από την διαδικασία.
  • Μέσω της βιωματικής εκπαίδευσης αναπτύσσονται και ενισχύονται οι σχέσεις του γονιού με τον εαυτό του, με τους άλλους και με τον κόσμο γενικότερα. Με άλλα λόγια, οι γονείς μαθαίνουν, καθώς συμμετέχουν και αλληλεπιδρούν με την υπόλοιπη ομάδα, χρησιμοποιώντας τα διαθέσιμα εργαλεία (πχ. γλώσσα, σώμα, συναίσθημα, υλικό της δραστηριότητας κλπ) και την συμμετοχή σε δραστηριότητες.

Όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη από μια ζεστή και υποστηρικτική σχέση με τους γονείς. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και κάθε οικογένεια μοναδική. Στόχος μιας ομάδας γονέων δεν είναι να παρέχει τυποποιημένες συνταγές αλλά να βοηθήσει και να ενθαρρύνει τον κάθε γονιό να κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι καλύτερο για το δικό του παιδί και τον εαυτό του.

Στο γραφείο μας προσφέρεται το πρόγραμμα βιωματικών ομάδων εκπαίδευσης γονέων, “Γονείς σε Διάλογο”.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις θεματικές της ομάδας και για να δηλώσετε ενδιαφέρον συμμετοχής μπορείτε να επισκεφτείτε την σελίδα προφίλ της ψυχολόγου ή να καλείτε στο 22510-34513.

 

Μαμάδες εν δράσει: Εργασία vs Οικογένεια

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

 

«Πώς συνδυάζεις την δουλειά με την οικογένεια;»

«Ποιος σου κρατάει τα παιδιά όταν είσαι στην δουλειά;»

«Τώρα που έχεις παιδί θα σταματήσεις την δουλειά;»

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι μαμάδες που εργάζονται ακούν τις παραπάνω ερωτήσεις από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ερωτήσεις που τις κινητοποιούν συναισθηματικά και προβληματίζουν σχετικά με τον ρόλο τους στην οικογένεια και στο χρόνο που «πρέπει» να επενδύσουν στην φροντίδα των παιδιών τους θυσιάζοντας κάποιες φορές προηγούμενες ταυτότητες τους (πχ τον ρόλο της γυναίκας, της φίλης, της εργαζόμενης, της συντρόφου).

Παρόλο που ο δεσμός πατέρα-παιδιού είναι εξίσου σημαντικός με  τον δεσμό μητέρας-παιδιού, δεν έχει λάβει την δέουσα προσοχή. Ο ρόλος του πατέρα και ο βαθμός εμπλοκής του στην φροντίδα του παιδιού υπόκεινται σε διαφορετικές κοινωνικές προσδοκίες από τις μητέρες, οι οποίες συχνά καλούνται να αναλάβουν όλο το βάρος της φροντίδας των παιδιών.

Οι εργαζόμενες μητέρες στην πλειοψηφία τους αναφέρουν ότι αισθάνονται ενοχές γιατί πιστεύουν ότι «εγκαταλείπουν» τα παιδιά τους όταν κάθε πρωί φεύγουν για τη δουλειά. Σύμφωνα με υπάρχουσες έρευνες δεν έχει αποδειχθεί ότι η εργασία της μητέρας αυτή καθεαυτή προκαλεί άμεσα είτε θετικά είτε αρνητικά αποτελέσματα στην ανάπτυξη των παιδιών.  Παρόλα αυτά, πρόσφατα ερευνητικά ευρήματα συνδέουν θετικά την εργασία της μητέρας με ποικίλα συναισθηματικά οφέλη για την ίδια και τα παιδιά της, παρέχοντας έτσι στην οικογένεια ευκαιρίες για εμπειρίες που εξυπηρετούν την εύρυθμη λειτουργία της.

Αντίθετα από αυτό που ίσως θα περίμενε κανείς είναι ότι, αν και τα παιδιά με εργαζόμενες μητέρες περνούν λιγότερο χρόνο με τους γονείς τους, το ποσοστό χρόνου που περνούν ενεργητικά κάνοντας πράγματα μαζί τους δεν διαφέρει σημαντικά από το ποσοστό που έχει καταγράφει για τις μητέρες που δεν εργάζονται.

Οι μητέρες που εργάζονται έξω από το σπίτι συνήθως ενισχύουν περισσότερο και από νωρίς την ανεξαρτησία στην ανατροφή των παιδιών τους. Έτσι, τα παιδιά εργαζόμενων μητέρων εμφανίζονται να περνούν περισσότερο χρόνο κάνοντας δουλειές του σπιτιού ενώ, στις περιπτώσεις όπου και οι δύο γονείς εργάζονται, συναισθηματικά ασφαλή παιδιά ηλικίας 18 μηνών εμφανίζουν λιγότερη εξαρτημένη συμπεριφορά.

Γενικά, φαίνεται ότι η εργασία της μητέρας έχει μεγαλύτερη θετική επίδραση στα κορίτσια. Οι κόρες εργαζόμενων μητέρων αναφέρονται ως πιο «ανεξάρτητες, εξωστρεφείς, με μεγαλύτερα επιτεύγματα, περισσότερο θαυμασμό για την μητέρα τους, περισσότερο σεβασμό στις γυναικείες ικανότητες και καλύτερη κοινωνική και προσωπική προσαρμογή».

Αν και τα δεδομένα δεν επιτρέπουν γενικεύσεις, τα παραπάνω  ευρήματα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν είναι:

  • Η οικογενειακή δομή (είναι οι γονείς παντρεμένοι, διαζευγμένοι, μόνοι;)
  • Οι σχέσεις των γονέων μεταξύ τους και με το παιδί τους. Έχει βρεθεί ότι η οικειότητα μεταξύ των γονέων λειτουργεί προστατευτικά, ενισχύοντας την ικανοποίηση της μητέρας στον γονεϊκό της ρόλο, στην αίσθηση αποτελεσματικότητάς της σχετικά με την φροντίδα των παιδιών, αλλά και διευκολύνοντας την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια.
  • Η στάση των γονιών ως προς τον γονεϊκό τους ρόλο, την εργασία τους και τη φροντίδα του σπιτιού. Ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Ποιος να διαβάζει τα παιδιά; Αγαπάει η μητέρα τη δουλειά της;
  • Το υποστηρικτικό τους δίκτυο της οικογένειας. Φίλοι/Συγγενείς/Γνωστοί /Συνάδελφοι που μπορούν να βοηθήσουν συμβάλλοντας πρακτικά ή/και συναισθηματικά. Η κοινωνική υποστήριξη της μητέρας έχει βρεθεί ότι την βοηθάει να νιώσει ότι την νοιάζονται, την αγαπούν και την εκτιμούν.
  • Ο τόπος κατοικίας της οικογένειας (αγροτική περιοχή, προάστια, πόλη, κοντά σε συγγενείς κλπ).
  • Η ηλικία της μητέρας και του παιδιού, καθώς και η υγεία τους.
  • Τι συμβαίνει στα παιδιά όταν οι γονείς τους είναι στη δουλειά. Πώς βιώνει το παιδί τον αποχωρισμό; Λαμβάνει επαρκή φροντίδα; Καταφέρνει να κάνει πράγματα που το ευχαριστούν;
  • Ώρες εργασίας. Τα παιδιά επηρεάζονται επίσης από τον αριθμό των ωρών εργασίας της μητέρας τους. Περισσότερες από 40 ώρες εργασίας την εβδομάδα αυξάνουν το άγχος της μητέρας και επηρεάζουν την ευαισθησία της στην παροχή της μητρικής φροντίδας. Είναι επίσης πιθανό να έχουν αρνητική επίδραση στα επιτεύγματα και στην προσαρμογή του παιδιού τους.
  • Κανόνες του οικογενειακού συστήματος. Πώς εκλαμβάνεται από την υπόλοιπη οικογένεια το ότι η μητέρα εργάζεται;

 

Κλείνοντας είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος αλλά τι είναι λειτουργικό και τι όχι. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν υπέρ και κατά. Αυτό που αξίζει να αναρωτηθεί κανείς είναι τι είναι χρήσιμο να γίνει, πότε, από ποιόν και σε ποιο σύστημα οικογένειας; Δείτε αυτό το κείμενο, λοιπόν,  ως πρόσκληση για προβληματισμό και αναζήτηση νέων ρόλων και δρόμων στο τοπίο της οικογενειακής ζωής.

“Μην με κρίνεις: Αγκαλιάζοντας τις διαφορές με τον/την σύντροφό μας”

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

 

Η επικριτική στάση και η εχθρότητα προς τον/την σύντροφο μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την ψυχική υγεία του τελευταίου ενώ μπορούν να προβλέψουν ακόμα και το τέλος μιας σχέσης ή το διαζύγιο.

 

Η ικανότητα να διακρίνουμε αυτά που μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της ύπαρξης ενός ατόμου. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τι θέλουμε να φάμε, πού θέλουμε να πάμε, ποια είναι η αγαπημένη μας ταινία, πώς χαλαρώνουμε, με ποιους αισθανόμαστε ασφάλεια.

Ενώ όμως είναι σημαντικό για όλους μας να έχουμε επιλογές ως άτομα, είναι εξίσου σημαντικό για τους συντρόφους που εμπλέκονται σε μια ρομαντική μεταξύ τους σχέση να είναι ανεκτικοί στις διαφορές του άλλου. Αυτό φαίνεται να ισχύει ιδιαίτερα κατά τα πρώτα χρόνια μιας συντροφικής σχέσης, όταν οι σύντροφοι διαπραγματεύονται τον τρόπο με τον οποίο θέλουν να είναι η δική τους σχέση ως ζευγάρι ή δική τους οικογένεια. Τα πρώτα χρόνια μιας σχέσης οικοδομείται συνήθως μια νέα “οικογένεια” που είναι διαφορετική από την οικογένεια καταγωγής του κάθε συντρόφου. Ζητήματα όπως το αν προτιμούμε να είμαστε ανοιχτοί στα συναισθήματά μας ή όχι, αν και με ποιους πρέπει να τα μοιραζόμαστε, ποια συναισθήματα είναι επιτρεπτά ή όχι, αναδεικνύονται. Αν για παράδειγμα, προερχόμαστε από μια οικογένεια στην οποία δεν μιλούσαν για συναισθήματα, πιθανότατα να είμαστε λιγότερο πρόθυμοι και στη σχέση μας να μιλήσουμε για συναισθήματα. Αντίθετα, αν ο σύντροφός μας έχει μεγαλώσει σε μια οικογένεια στην οποία τα συναισθήματα εκφράζονται και συζητιούνται ανοιχτά, πιθανόν να λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο στη σχέση του με τον/την σύντροφό του. Ωστόσο, αυτό κάποιες φορές μπορεί να αποτελέσει αφορμή για περαιτέρω προβλήματα στη συντροφική σχέση του ζευγαριού.

Πόσο όμως εύκολα μπορούμε να δεχτούμε ότι κάποιος που πιστεύουμε ότι αγαπάμε ή ενδιαφερόμαστε είναι διαφορετικός από εμάς κατά κάποιο τρόπο;

Εάν ένας σύντροφος γίνει επικριτικός προς τον/την σύντροφό του, τότε μπορούμε να πούμε ότι γενικά προκύπτουν προβλήματα. Η κριτική οδηγεί συχνά ένα άτομο να συμπεριφέρεται με περιφρονητικό τρόπο απέναντι στο άλλο πρόσωπο, και η περιφρόνηση είναι δύσκολο να κρυφτεί από τον άλλον.

Είναι δυνατόν να αγαπάτε όχι μόνο τα κοινά με εσάς στοιχεία του/της συντρόφου σας, αλλά και τα ανόμοια. Στην πραγματικότητα, η αληθινή, βαθιά και διαρκής αγάπη συνεπάγεται μεγάλη αποδοχή των διαφορών του άλλου. Η αποδοχή των διαφορών ενός ατόμου βοηθά εσάς τους ίδιους να γίνετε πιο ολοκληρωμένοι, πιο ευτυχισμένοι, πιο ευχάριστοι, πιο αξιόπιστοι και πιο ώριμοι ως άτομα. Αντίθετα, η επικριτική στάση και η εχθρότητα προς τον/την σύντροφο μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά την ψυχική υγεία του τελευταίου ενώ μπορούν να προβλέψουν ακόμα και το τέλος μιας σχέσης ή το διαζύγιο.

Η επικριτική στάση προς τον/την σύντροφο είναι διαφορετική από τις διαφωνίες στο ζευγάρι ή τα παράπονα. Η κριτική και τα παράπονα τείνουν να αφορούν συγκεκριμένα θέματα, ενώ η επικριτική στάση έχει να κάνει με την επίθεση στον χαρακτήρα του/της συντρόφου σας σχετικά με το ποιοι είναι ως άνθρωποι. Πιθανόν κάτι τέτοιο να στείλει στον/στην σύντροφό του το μήνυμα ότι δεν είναι αρεστός, δεν εκτιμάται, δεν γίνεται κατανοητός ή σεβαστός μέσα στη σχέση.

Η κριτική ως “δώρο” στη συντροφική σχέση

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι σε όλες οι σχέσεις υπάρχουν συγκρούσεις και απογοητεύσεις και ότι αυτό είναι πραγματικά υγιές. Οι συγκρούσεις και οι απογοητεύσεις δεν πρέπει να καταστρέψουν μια σχέση. Καθοριστική σημασία έχει το πώς το ζευγάρι χειρίζεται αυτά που έχουν σημασία για την ανάπτυξη της σχέσης τους. Όταν δύο άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες, αντιλήψεις και ιδέες για το πώς πρέπει να είναι η ζωή (ή/και πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα), περνούν το χρόνο τους μαζί, τότε ακόμη και τα πιο συμβατά ζευγάρια θα βρεθούν επικριτικά ο ένας στον άλλο κατά περιόδους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο δίδεται κριτική, το πώς λαμβάνεται και η συζήτηση που ακολουθεί την αρχική κριτική που επηρεάζει το εάν η κριτική θα οδηγήσει σε βαθύτερη σύνδεση ή περαιτέρω απόσταση μεταξύ των συντρόφων. Με άλλα λόγια, είναι αυτό που κάνει το ζευγάρι με την κριτική που καθορίζει αν θα χτίσει την εγγύτητα στη σχέση ή θα δημιουργήσει μεταξύ τους απόσταση.

Δουλεύοντας με τον δικό μας τρόπο σκέψης μπορεί να αποφευχθεί αυτός ο καταστρεπτικός κύκλος. Για να κατανοήσουμε τον/την σύντροφό μας-απαιτείται μια περισσότερο πνευματική και συναισθηματική διεργασία από την ίδια την κριτική. Η αληθινή κατανόηση προέρχεται από την ενεργητική ακρόαση και την εκτίμηση του τι πραγματικά προσπαθεί να επικοινωνήσει ο/η σύντροφός μας. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι ο τρόπος ύπαρξής μας είναι ο δικός μας τρόπος, και ότι όλοι έχουν ο καθένας ξεχωριστά τον δικό του μοναδικό τρόπο, ο οποίος είναι διαφορετικός από τον δικό μας.

Μόνιμη θεραπεία κυτταρίτιδας με Celluerase

Γράφει ο Γεώργιος Ι. Ζαμπάκος

Πλαστικός Χειρούργος

 

 

Τι είναι η κυτταρίτιδα;

 

Η κυτταρίτιδα ή τοπική λιποδυστροφία, όπως είναι η επιστημονική της ονομασία, αποτελεί μια παθολογική κατάσταση του δέρματος και του υποδορίου ιστού που χαρακτηρίζεται από κακή λειτουργία της αιματικής και λεμφικής μικροκυκλοφορίας, με αποτέλεσμα τοπικό οίδημα. Παράλληλα, παρατηρείται ρίκνωση των διαφραγμάτων του συνδετικού ιστού που συνδέουν το δέρμα με την περιτονία των μυών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση άλλοτε άλλου βάθους εντυπωμάτων.

Η κυτταρίτιδα αφορά περίπου το 85% των γυναικών μετά την εφηβεία, ανεξάρτητα από το σωματικό τους βάρος, και παρουσιάζεται με την χαρακτηριστική όψη του “φλοιού πορτοκαλιού”.

 

 

Τι προκαλεί την κυτταρίτιδα;

 

Η ακριβής αιτιολογία της κυτταρίτιδας δεν έχει ακόμα ξεκαθαριστεί. Αφορά κυρίως γυναίκες, και σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζουν η γενετική προδιάθεση (κληρονομικότητα), οι ορμονικές μεταβολές (π.χ. εφηβεία, εγκυμοσύνη, εμμηνόπαυση, χρήση αντισυλληπτικών), η παχυσαρκία, η κακή διατροφή, το κάπνισμα και η έλλειψη άσκησης. Οι διαταραχές αυτές φαίνεται να επηρεάζουν την τοπική μικροκυκλοφορία προκαλώντας οίδημα. Το οίδημα φαίνεται να προκαλεί σταδιακά υποξία των ιστών, με αποτέλεσμα την εμφάνιση νεοαγγειογένεσης και πάχυνσης των διαφραγμάτων που συνδέουν το δέρμα με την υποκείμενη περιτονία των μυών, και στη συνέχεια της ρίκνωσής τους με αποτέλεσμα την εμφάνιση μόνιμων εντυπωμάτων.

 

 

Ποια είναι η κλινική εικόνα της κυτταρίτιδας;

 

Η εικόνα της κυτταρίτιδας μοιάζει με την όψη του “φλοιού πορτοκαλιού”, παρουσιάζει δηλαδή μικρά εντυπώματα και διογκώσεις, με σημαντικές διακυμάνσεις από περιοχή σε περιοχή. Στά αρχικά στάδια είναι ορατή μόνο όταν υπάρχει σύσπαση των υποκείμενων μυών ή όταν “τσιμπάμε” το δέρμα. Σε πιο προχωρημένα στάδια όμως, παρατηρούνται μεγάλα μόνιμα εντυπώματα, τόσο στην όρθια όσο και στην ξαπλωτή θέση.

 

 

Σε ποιες περιοχές εμφανίζεται;

 

Η κυτταρίτιδα εμφανίζεται κυρίως στην περιοχή των μηρών και των γλουτών, αλλά και στα γόνατα, στην κοιλιά, στα μπράτσα, και γενικά όπου υπάρχει υποδόριο λίπος.

 

 

Πώς αντιμετωπίζεται η κυτταρίτιδα;

 

Οι παραδοσιακές θεραπείες στοχεύουν στην αντιμετώπιση του τοπικού οιδήματος με μασάζ, διατροφικούς χειρισμούς και τοπική εφαρμογή αποιδηματικών ουσιών, θεραπείες που αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα χωρίς όμως να αντιμετωπίζεται και η αιτία του προβλήματος.

Οι νεότερες ενέσιμες θεραπείες στοχεύουν περισσότερο στην παθοφυσιολογία της κυτταρίτιδας, με τη χρήση ουσιών που μειώνουν τη συσσώρευση σιδήρου και αιμοσιδηρίνης στον υποδόριο ιστό, στοιχεία που φαίνεται να έχουν τοξική δράση στη μικροκυκλοφορία και τη λειτουργία των λιποκυττάρων. Ακόμα και αυτές οι νεότερες θεραπείες όμως δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ρίκνωσης των διαφραγμάτων του συνδετικού ιστού που προκαλεί τα εντυπώματα.

Το πρόβλημα αυτό έρχεται να λύσει μόνιμα η θεραπεία με το Celluerase, μια θεραπεία που στοχεύει στην απελευθέρωση των ρικνωτικών διαφραγμάτων που προκαλούν τα εντυπώματα της κυτταρίτιδας, με τη χρήση ενός ειδικού μικρομαχαιριδίου.

 

 

Πώς γίνεται η θεραπεία κυτταρίτιδας με Celluerase;

 

Η θεραπεία κυτταρίτιδας με Celluerase  είναι μια ελάχιστα επεμβατική θεραπεία, κατά την οποία χρησιμοποιείται ένα ειδικό μικρομαχαιρίδιο για να απελευθερώσουμε τα ρικνωτικά διαφραγμάτια του συνδετικού ιστού που προκαλούν τα εντυπώματα, έτσι ώστε να ομαλοποιηθεί η εμφάνιση του δέρματος. Η θεραπεία είναι τελείως ανώδυνη και διαρκεί 30-45 λεπτά.

Αρχικά σημειώνουμε τα εντυπώματα σε όρθια θέση με τη βοήθεια ισχυρού κάθετου φωτισμού. Στη συνέχεια γίνεται τοπική αναισθησία και ακολουθεί η διατομή των προβληματικών διαφραγματίων, ώστε το δέρμα να ανακτήσει τη φυσιολογική υφή του. Οι οπές που δημιουργούνται για τη θεραπεία είναι πολύ μικρές (1mm) και κλείνουν χωρίς να χρειάζονται ράμματα. Αμέσως μετά τη θεραπεία εφαρμόζουμε πίεση στην περιοχή για να περιορίσουμε την εμφάνιση εκχυμώσεων (μελανιών).

 

 

Τι να περιμένω μετά τη θεραπεία;

 

Λόγω της χειρουργικής φύσης της θεραπείας, η δημιουργία εκχυμώσεων (μελανιών) είναι αναπόφευκτη και, ανάλογα με την έκταση της περιοχής της θεραπείας, μπορεί να είναι αρκετά εκτεταμένη. Η περιοχή παρουσιάζει συνήθως ευαισθησία και οίδημα που μπορεί να διαρκέσουν αρκετές ημέρες, όπως και οι μελανιές.

 

 

Υπάρχουν παρενέργειες από τη θεραπεία με Celluerase;

 

Μετά τη θεραπεία, η περιοχή μπορεί να είναι μελανή, ερυθρή και αρκετά ευαίσθητη. Μερικές φορές μπορεί να υπάρχει υπαισθησία ή μούδιασμα που συνήθως υποχωρεί μετά από μερικές εβδομάδες. Οι εκχυμώσεις που προκαλούνται από τη θεραπεία μπορεί να οδηγήσουν σε υπερμελάγχρωση, ιδίως μετά από έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία ή σε πηγές υπεριώδους ακτινοβολίας (π.χ. solarium). Παρότι το μικρομαχαιρίδιο είναι μικρό σαν βελόνα, υπάρχει πιθανότητα δημιουργίας μικρής ουλής, ιδίως σε άτομα με τάση για υπερτροφικές ουλές ή χηλοειδή.

 

 

Τι πρέπει να προσέξω μετά τη θεραπεία;

 

Μετά τη θεραπεία κυτταρίτιδας με Celluerase εφαρμόζουμε τοπικά αντιβιοτική αλοιφή για 5-7 ημέρες για την πρόληψη επιμόλυνσης, ενώ σκόπιμη κρίνεται η αποφυγή έκθεσης στην ηλιακή ακτινοβολία ή σε solarium για τουλάχιστον 15 ημέρες ώστε να αποφευχθεί ο κίνδυνος υπερμελάγχρωσης. Οι εκχυμώσεις που προκαλούνται υποχωρούν συνήθως σε 10-15 ημέρες.

 

 

Πόσες θεραπείες χρειάζονται και πόσο διαρκούν τα αποτελέσματα;

 

Στις περισσότερες περιπτώσεις τα επιθυμητά αποτελέσματα επιτυγχάνονται με μία μόνο θεραπεία. Σε περιπτώσεις όμως που η κυτταρίτιδα είναι πολύ εκτεταμένη, μπορεί να απαιτηθούν περισσότερες θεραπείες για να αντιμετωπιστούν όλες οι περιοχές. Σε περιπτώσεις που υπάρχει σημαντική χαλάρωση στην περιοχή, τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι τα επιθυμητά.

Τα αποτελέσματα της θεραπείας με Celluerase είναι ουσιαστικά μόνιμα, αλλά η κυτταρίτιδα είναι ένα εξελισσόμενο πρόβλημα, και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος επανεμφάνισης σε άλλα σημεία, παρά την επιτυχία της θεραπείας.

 

 

Ραντεβού Εξέτασης Μνήμης και Νευροψυχολογικής Αξιολόγησης

Σας ενημερώνουμε ότι θα πραγματοποιηθούν ραντεβού Εξέτασης Μνήμης και Νευροψυχολογικής Αξιολόγησης στη Μυτιλήνη 15-17/11 από τη Νευροψυχολόγο Χρυσάνθη Μυρσινιά.

Κινητό: 6978271296

Σταθερό: 2310301203

Αξιολόγησης Μνήμης και Αξιολόγησης Νοημοσύνης Παιδιών και Ενηλίκων

Σας ενημερώνουμε ότι 19/10-22/10 θα πραγματοποιηθούν ραντεβού Αξιολόγησης Μνήμης και Αξιολόγησης Νοημοσύνης Παιδιών και Ενηλίκων στη Μυτιλήνη.
Για ραντεβού επικοινωνήστε μαζί μας:

📞6978271296
💻chrysamyrsinia@hotmail.com και μέσω μηνύματος στην σελίδα μας στο Facebook.

 

Μυρσινιά Χρυσάνθη Ψυχολόγος-Νευροψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια

Αγαπητοί φίλοι με χαρά σας ανακοινώνουμε ότι σε συνεργασία με το Συστημικό Ινστιτούτου Κύπρου (Systemic Institute of Cyprus) ξεκινάει ομάδα εκπαίδευσης γονέων με παιδιά δημοτικού στην μέθοδο «Μη-βίαιης αντίστασης” στην Μυτιλήνη.

Γράφει η Ασπασία Παπαχίου

Ψυχολόγος

 

 

 

ΓΟΝΕΙΣ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ
Βιωματική Εκπαιδευτική Ομάδα Γονέων
Έναρξη 12 Οκτωβρίου 2019
Οι εγγραφές ξεκίνησαν!!
Αγαπητοί φίλοι με χαρά σας ανακοινώνουμε ότι σε συνεργασία με το Συστημικό Ινστιτούτου Κύπρου (Systemic Institute of Cyprus) ξεκινάει ομάδα εκπαίδευσης γονέων με παιδιά δημοτικού στην μέθοδο «Μη-βίαιης αντίστασης” στην Μυτιλήνη.
Η μέθοδος «Non Violent Resistance” αποτελεί μία νέα παιδαγωγική πρόταση για την οικογένεια, το σχολείο και την κοινότητα, το οποίο δημιούργησε ο ψυχοθεραπευτής Haim Homer . Το νέο αυτό μοντέλο γονεϊκής εξουσίας απευθύνεται τόσο σε γονείς όσο και σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας και δασκάλους. Το συστημικό μοντέλο «Non Violent Resistance” έχει γίνει γνωστό σε όλον τον κόσμο και αποκτά ολοένα και περισσότερη αποδοχή.
Δίνοντας έμφαση στη σημασία των σχέσεων, στην ενίσχυση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης (γονέα- παιδιού) και στην ισότιμη κατανόηση, οι γονείς μαθαίνουν να διαχειρίζονται τις βίαιες και επιθετικές συμπεριφορές του παιδιού, αποκλειστικά και μόνο, με μέσα που δεν συντηρούν την βία και δεν την κλιμακώνουν κατά τη διάρκεια της αλληλεπίδρασης τους με το παιδί. Οι γονείς αποκτούν όλα εκείνα τα εφόδια για την κατανόηση του εαυτού τους ως γονείς και τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους με το παιδί τους.
Στόχος της ομάδας είναι:
➢ Οι γονείς να αναγνωρίσουν την πολυπλοκότητα του ρόλου τους.
➢ Να διευκολυνθεί η έκφραση των δυσκολιών και προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι γονείς σήμερα.
➢ Να διευκολυνθεί η εύρεση νέων τρόπων και λύσεων για την διαχείριση του θυμού και της επιθετικότητας των παιδιών από τους γονείς προάγοντας τη ψυχική τους ανθεκτικότητα.
➢ Να ανακατασκευαστεί το νόημα του ρόλου του γονέων και της σχέσης με τα παιδιά τους ώστε το σύστημα της οικογένειας να λειτουργεί αποτελεσματικά.
➢ Οι γονείς μέσω της ομαδικής διεργασίας να πάρουν ανατροφοδότηση για τα συναισθήματα τους και τις εμπειρίες τους και να διευρύνουν την αντίληψη τους και τις δυνατότητες δράσης τους μέσω των εμπειριών των άλλων συμμετεχόντων στην ομάδα.
Δομή της ομάδας:
Η ομάδα θα ολοκληρωθεί σε έξι (6) δίωρες συναντήσεις (18:00-20:00).
1η Συνάντηση- 12/10/2019 «Αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες των παιδιών. Οι ανάγκες και προκλήσεις των γονιών σήμερα»
2η Συνάντηση- 23/10/2019 «Πώς μπορούν οι γονείς να προλάβουν τις αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών»
3η Συνάντηση- 09/11/2019 «Αντιδραστικά παιδιά: Η αντιμετώπισή της βίας των παιδιών στο σπίτι»
4η Συνάντηση- 20/11/2019 «Σπάζοντας τον φαύλο κύκλο της βίας. Μαθαίνω να ρυθμίζω το συναίσθημα μου»
5η Συνάντηση- 07/12/2019 «Αναζητώντας συνεργασία με τους δασκάλους και το σχολείο»
6η Συνάντηση-18/12/2019 (Λήξη) «Συμμαχώντας με το παιδί μου. Ανακαλύπτω αποθέματα»
Συντονίστρια της ομάδας: Ασπασία Παπαχίου, Ψυχολόγος M.Sc. Κλινικής Ψυχολογίας, Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Κρήτης, Ειδικευόμενη στην Συστημική Ψυχοθεραπεία Ζεύγους και Οικογένειας.
Η ομάδα είναι κλειστή και απαιτείται προεγγραφή. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας, ενώ θα υπάρξει λίστα αναμονής σε περίπτωση υπεράριθμων εγγραφών.
Για περισσότερες πληροφορίες, εγγραφές και το κόστος συμμετοχής μπορείτε να επικοινωνείτε στο 22510-34513 ή στο email: apapachiou@gmail.com.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ της Ψυχολόγου Παπαχίου Ασπασίας M.Sc., c.Ph.D. και του Συστημικού Ινστιτούτου Κύπρου (Systemic Institute of Cyprus).

Το γραφείο της Ψυχολόγου Παπαχίου Ασπασίας M.Sc., c.Ph.D. ξεκινά συνεργασία με το Συστημικό Ινστιτούτου Κύπρου (Systemic Institute of Cyprus), επιστημονικά υπεύθυνη του οποίου είναι η κα Βίκυ Μπαλωμένου Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια-Εκπαιδεύτρια, c.Ph.D. Το Συστημικό Ινστιτούτο Κύπρου (ΣΙΚ ) αποτελεί ένα Κέντρο συστημικών εφαρμογών, εκπαίδευσης, έρευνας και θεωρητικής εξέλιξης. Tο ΣIK αποτελεί πλήρες μέλος των Εκπαιδευτικών Κέντρων της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Οικογενειακής Θεραπείας (EFTA-TIC) και εγκεκριμένο Εκπαιδευτικό Κέντρο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ψυχοθεραπείας (EAP). Στόχος του γραφείου και του Συστημικού Ινστιτούτου Κύπρου αποτελεί η διεύρυνση της συνεργασίας και η ανάπτυξη κοινών προγραμμάτω